Wyrok WSA z dnia 11.05.2017 sygn. III SA/Gd 287/17

Sygrantura: III SA/Gd 287/17
Wydane przez: Wojewódzki Sąd Administracyjny
Z dnia: 2017-05-11
Skład: Alina Dominiak (sprawozdawca), Bartłomiej Adamczak , Paweł Mierzejewski (przewodniczący)

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2017 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 27 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 26 października 2016 r. nr [...].

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 26 października 2016 r. Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 7, art. 2, art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych i § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r.

w sprawie dodatków mieszkaniowych oraz art. 104 k.p.a., przyznał J. S. dodatek mieszkaniowy od dnia 1.11.2016 r. do dnia 30.04.2017 r., w kwocie 279,76 zł miesięcznie.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że dodatek mieszkaniowy jest różnicą kwoty 558,60 zł wyliczonych wydatków mieszkaniowych za zajmowany lokal i kwoty 278,84 zł stanowiącej 20% dochodu gospodarstwa domowego. Ustalono, że wnioskodawczyni prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, zamieszkuje

w lokalu o pow. 32,6 m2, a dochód na jednego członka gospodarstwa domowego wynosi 1.394,21 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, wniesionego przez Janinę Stelmasiak, która kwestionowała wysokość wydatków, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 27 lutego 2017 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta.

Organ wskazał, że wydatki za lokal wynosiły 558,60 zł, a dodatek mieszkaniowy obliczony został jako różnica między sumą wydatków 558,60 zł, a kwotą udziału własnego gospodarstwa 20% dochodu 278,84 = 279,76 zł.

Wyszczególniono wydatki ponoszone na lokal, tj. czynsz 264,06 zł, zaliczki na centralne ogrzewanie 202,12 zł, zaliczka za zimną wodę 57,19 zł, ciepłą wodę 50,89 zł, oraz opłaty za odpady komunalne 14,34 zł, które łącznie dały kwotę 588,60 zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego J. S. zarzuciła nieuzasadnione przyznanie jej dodatku mieszkaniowego niższego o 30 zł od wcześniej otrzymywanego dodatku mieszkaniowego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest zasadna.

Kwestia dodatków mieszkaniowych unormowana jest przepisami ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tj. Dz.U. z 2017 r., poz.180), zwanej dalej "ustawą".

Wysokość dodatku mieszkaniowego ustala się zgodnie z treścią art. 6 ustawy.

W myśl art. 6 ust. 1 ustawy wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości:

1) 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym;

2) 12% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4-osobowym;

3) 10% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5-osobowym i większym.

Zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego.

Art. 6 ust. 4 ustawy stanowi, że wydatkami, o których mowa w ust. 3, są:

1) czynsz;

2) opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej;

3) zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną;

4) odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego;

5) inne niż wymienione w pkt 1-4 opłaty za używanie lokalu mieszkalnego;

6) opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych;

7) wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału.

Z kolei, w myśl art. 6 ust. 4a ustawy, nie stanowią wydatków, o których mowa w ust. 4, wydatki poniesione z tytułu:

1) ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów;

2) opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) na cele bytowe.

Przepis art. 6 ust. 6 ustawy określa, jaki wydatki zalicza się do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego w sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy.

Kolejne postanowienia dotyczące ustalania wysokości dodatku mieszkaniowego zawarto w przepisach art. 6 ust. 7- 11 ustawy.

Tak więc proces dochodzenia do ostatecznego wyniku , czyli ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego wymaga uwzględnienia przez organy wielu czynników i wielu różnych danych.

Skarżąca w skardze wskazywała na fakt, że zakwestionowanymi decyzjami przyznano jej dodatek mieszkaniowy niższy o 30 złotych, niż dodatek otrzymywany dotychczas. Zarzut przyjęcia błędnej kwoty wydatków podniosła też w odwołaniu. Stwierdzić wobec tego należy, że treść dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych i treść decyzji organów obu instancji nie pozwalają na uznanie, że wysokość dodatku mieszkaniowego przyznanego skarżącej ustalona została w sposób prawidłowy.

Koncentrując się na kwestionowanej przez skarżącą wysokości wydatków zauważyć należy, że organ pierwszej instancji wskazał w decyzji jedynie ich wysokość - 558,60 zł, którą to kwotę przyjął do dalszych obliczeń, bez dokładnego wskazania , co na nią się składa. Także w załączniku do decyzji wskazano jedynie kwotę 558,60 zł jako wysokość wydatków. Kwoty tej nie sposób zweryfikować w oparciu o dostępne dane. "Powiadomienie o zmianie opłat" z dnia 23 września 2016 r. , podpisane przez kierownika BOM nr [...], opiewa na kwotę 661,82 zł, która ujęta została też we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. W aktach znajduje się "notatka służbowa" z dnia 5 października 2016 r. , w której jako kwotę wyjściową do obliczeń przyjęto tę samą kwotę - 661,60 zł, ale - pomijając nawet fakt, że notatka służbowa nie stanowi części decyzji – dokonane w niej obliczenie wydatków na lokal nie pozwala na weryfikację końcowego wyniku tych obliczeń, bowiem nie sposób zorientować się , co przyjęto za ich podstawę. Jedynie bowiem kwota 75,40 zł , widniejąca w obliczeniach na "notatce", dotycząca podgrzania wody, ma swój odpowiednik w "powiadomieniu o zmianie opłat".

Istotne jest także, że wynik końcowy obliczeń na "notatce służbowej" nie jest wynikiem zbieżnym z kwotą przyjętą w decyzji organu pierwszej instancji jako kwota wydatków- nie jest to bowiem kwota 558,60 zł, a kwota 588,60 zł.

Z kolei organ odwoławczy uznając, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa stwierdził w jednym miejscu uzasadnienia swojej decyzji, że kwota wydatków na lokal to 558,60 zł, a następnie - wymieniając szczegółowo składniki wydatków – wskazał, że jest to kwota 588,60 zł ( różnica wynosi 30 zł). Zauważyć należy, że wynik dodawania wydatków wskazanych szczegółowo przez organ odwoławczy wynosi rzeczywiście 588, 60 zł, czyli jest inną kwotą, niż kwota przyjęta za podstawę obliczeń dodatku mieszkaniowego (558,60 – 278,84 = 279,76).

Taki sposób uzasadnienia decyzji organów obu instancji je dyskwalifikuje. Decyzje te naruszają przepisy postępowania – art. 7 , art. 8 , art. 107 § 3 k.p.a. w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego jest wewnętrznie sprzeczne , a z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji w żaden sposób nie wynika, jak organ ten ustalił wysokość wydatków, które mają wpływ na ustalenie wysokości przedmiotowego dodatku mieszkaniowego, należnego skarżącej.

W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uwzględnił skargę, uchylając decyzje organów obu instancji.

Organ pierwszej instancji w wydanej przez siebie decyzji wskaże szczegółowy sposób ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego należnego skarżącej . Organ wskaże szczegółowo m.in., w jaki sposób ustalił wydatki ( składniki , ich wysokość, sposób dokonania obliczeń). Uzasadnienie powinno w sposób jasny i rzetelny przedstawiać tok dochodzenia organu do wyniku końcowego – wysokości dodatku mieszkaniowego, z przywołaniem właściwych przepisów prawa. Całość argumentacji powinna zostać zawarta w uzasadnieniu do decyzji, nie zaś przestawiona w formie załącznika.

Inne orzeczenia