Wyrok WSA z dnia 09.01.2007 sygn. I SA/Go 2310/05

Sygrantura: I SA/Go 2310/05
Wydane przez: Wojewódzki Sąd Administracyjny
Z dnia: 2007-01-09
Skład: Barbara Rennert , Jacek Niedzielski (sprawozdawca, przewodniczący), Joanna Wierchowicz

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Asesor WSA Barbara Rennert Protokolant Asystent sędziego Aleksandra Kosiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2000r. oddala skargę.

Uzasadnienie

Skarżąca [...] wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Nr [...] z [...] września 2005 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej Nr [...] z [...] marca 2005 r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2000 r. sprostowaną postanowieniem z [...] czerwca 2005 r. Nr [...] r.

Organy Skarbowe ustaliły następujący stan faktyczny.

W dniu [...] września 2002 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał decyzje od Nr [...] do Nr [...] (Tom II k. 179-203) określające [...] w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe, zaległość podatkową, odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej za miesiące od stycznia do grudnia 2000 r.

Od powyższych decyzji pełnomocnik podatniczki złożył odwołanie (Tom II k. 208-214).

Izba Skarbowa decyzjami z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...], Nr [...] do [...] (Tom V k. 50-70) uchyliła w całości ww. decyzje organu kontroli skarbowej i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, z uwagi na to, iż organ kontroli skarbowej nie podjął wszystkich kroków, by dokładnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w dniu 31 października 2003 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał decyzję Nr [...] (Tom VI k.148-160) określającą [...] w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe za miesiące od stycznia do grudnia 2000 r.

Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie (Tom VI k. 176-182).

Decyzją z dnia [...] marca 2004 r., Nr [...] (Tom VI k. 189-192) Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w całości ww. decyzję organu kontroli skarbowej i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, z uwagi na to, iż organ kontroli skarbowej naruszył art. 123 § 1, 187 § 1 i 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Ponadto organ ten nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych związanych z dokonaniem przez podatniczkę transakcji sprzedaży złomu na rzecz:

- [...],

- [...],

- [...]

oraz materiał dowodowy zgromadzony przez organ kontroli skarbowej w przedmiotowej sprawie zawierał niejasności dotyczące niektórych faktur VAT, tj.:

- czy faktury z [...] marca 2000 r. Nr [...]/2000 i z [...] marca 2000 r. Nr [...]/2000 wystawione przez [...] zostały zaewidencjonowane przez Podatnika i wykazane w deklaracji VAT - 7,

- który numer faktury z [...] marca 2000 r. jest prawidłowy [...]/2000, czy [...]/2000 wystawionej podatnikowi przez [...],

- co stanowi podstawę zakwestionowania faktury VAT z [...] listopada 2000 r. Nr [...]/11 i z [...] listopada 2000 r. Nr [...]/11 wystawionej dla podatnika przez Sp. z o.o. [...].

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] marca 2005 r., Nr [...] k. 215-245) Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił [...] w podatku od towarów zobowiązanie podatkowe za okres od stycznia do grudnia 2000 r. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2005 r., Nr [...] (Tom X k. 2) Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej dokonał sprostowania powyższej decyzji.

Organ kontroli skarbowej ustalił, iż wbrew przepisom art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.). Podatniczka w 2000 r. obniżyła podatek należny o podatek naliczony wynikający z faktur zakupu stwierdzających czynności niedokonane. Faktury zakupu złomu Podatniczka otrzymywała w 2000 r. od dostawców, którzy nie prowadzili działalności gospodarczej, a ich działalność ograniczała się do wystawiania faktur na sprzedaż zamówionych ilości i rodzajów złomu bez dokonywania obrotu towarem lub dostawców, którzy prowadzili działalność gospodarcza lecz oprócz rzetelnych faktur wystawiali faktury stwierdzające czynności niedokonane. Z ustaleń organu kontroli skarbowej wynika, że "zapotrzebowanie" na "puste" faktury VAT (nie odzwierciedlające rzeczywistych operacji gospodarczych)spowodowane zostało obowiązkiem opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży złomu pozyskanego z nieudokumentowanych źródeł.

Mając na uwadze powyższe, w zakresie podatku naliczonego organ kontroli skarbowej zakwestionował Podatniczce prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur zakupu VAT (faktury zostały wymienione i opisane w ww. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej na stronach od 4 do 22) nie odzwierciedlających stanu faktycznego, wystawionych przez następujące podmioty:

- [...],

- [...],

- [...],

- [...],

- [...],

- [...],

- [...],

- [...],

W zakresie podatku należnego organ kontroli skarbowej przyjął podatek należny w wysokościach zadeklarowanych prze Podatniczkę w deklaracjach dla podatku od towarów i usług, złożonych za poszczególne miesiące kontrolowanego okresu. Organ kontroli skarbowej ustalił, że wykazane w fakturach VAT przypadki sprzedaży złomu przez Podatniczkę odzwierciedlają rzeczywiste operacje gospodarcze, które na mocy art. 2 ust. 1 w związku z art. 13 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Od ww. decyzji z dnia 31 marca 2005 r. Strona złożyła odwołanie z dnia 16 kwietnia 2005 r. (Tom IX k. 249-255).

Decyzją z 28 września 2005 r. (Tom X k. 8-11) Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Na powyższą decyzję organu II instancji skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Skarżąca podniosła w szczególności zarzut rażącego naruszenia zasad postępowania podatkowego, określonych w art. 120, 121, 123, 127, 187, 190 i 200 Ordynacji podatkowej oraz błędne zastosowanie art. 193 § 4 i 6 Ordynacji podatkowej poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy z powodu odrzucenia oświadczeń i zeznań pracowników oraz strony postępowania, poprzez nie zapoznanie strony z dokumentów przesłuchania świadków - dostawców kontrolowanego, a także błędne zastosowanie art. 27 ust. 4,5 i 6 oraz 33 ust. 1 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 ze zm.) zwaną dalej VAT, jak również przepisów wykonawczych do ustawy.

Nadto skarżąca wskazała, że w toku postępowania nie była powiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodów ze świadków, co uniemożliwiło jej wzięcie udziału w przeprowadzaniu tych dowodów.

Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca wskazała, że wszyscy dostawcy kontrolowanej w wykonaniu obowiązku ustawowego z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym złożyli w Urzędzie Skarbowym komplet dokumentów wymaganych przy zarejestrowaniu podmiotu rozpoczynającego działalność gospodarczą, tj. formularz NIP-2 oraz VAT-R, zaświadczenie o nadaniu numeru statystycznego REGON, postanowienie Sądu Rejonowego - Sądu Gospodarczego o wpisie spółki do rejestru handlowego, wyciąg z rejestru handlowego oraz akt notarialny - umowę spółki jak również składali w 2000 roku deklaracje podatkowe Vat-7, w których wykazywali obroty wynikające z wystawionych faktur VAT oraz dokonywali rozliczenia VAT należnego i naliczonego wg ustalonych zasad. Z zachowaniem ustawowych terminów składali miesięcznie deklaracje VAT-7, przyjmowane bez zastrzeżeń przez organ skarbowy i wbrew twierdzeniu Organu Podatkowego dokonywali wpłat podatku w należnej wysokości.

W ocenie Skarżącej żaden z przepisów ustawy nie nakładał w roku podatkowym 2000 na nabywcę towarów i usług obowiązku sprawdzania dostawców swojego kontrahenta, tym bardziej że wszyscy zakwestionowani przez organ kontroli skarbowej, a następnie Izbę Skarbową dostawcy prawidłowo rozliczali się z Urzędem Skarbowym i wykazywali w składanych deklaracjach podatek wynikający z wystawianych przez nich faktur VAT dla kontrolowanego. Konstrukcja podatku VAT polega na tym, że wystawca wystawi fakturę i płaci do budżetu podatek z niej wynikający, a nabywca ma prawo potrącenia od swego podatku kwoty zapłaconej przez sprzedawcę.

Wszystkie dokumenty były prawidłowe, wiarygodne, właściwie zaksięgowane w ewidencji VAT.

Kontrolujący nie stwierdzili w tym zakresie nawet najmniejszych usterek.

Skarżąca podkreśla w dalszej części uzasadnienia, że każda decyzja administracyjna, a w szczególności powodująca tak istotne skutki finansowe dla podmiotu gospodarczego, jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie, opierać się musi na rzeczywistych i niepodważalnych faktach, a nie na domniemaniach. Ponieważ organy administracji zobowiązane są do bezwzględnego przestrzegania przepisów Ordynacji Podatkowej.

W orzecznictwie sądowym utrwalił się pogląd, że w państwie prawa wszelkie niejasności i wątpliwości dotyczące stanu faktycznego nie mogą być rozstrzygane na niekorzyść podatnika. W wydanych decyzjach Urząd po raz kolejny nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających swoje rozstrzygnięcie, a decyzję oparł na sugestiach i wywodach nie mających pokrycia w stanie faktycznym. Nie przesłuchano [...] męża i pełnomocnika pani [...] właścicielki firmy [...], a więc osoby zajmującej się handlem złomem. Organ pierwszej instancji przy powtórnej kontroli -odmówił przeprowadzenia dowodów ze świadków łamiąc przepisy Ordynacji podatkowej -nie był zainteresowany dochodzeniem prawdy obiektywnej do czego był zobligowany przepisami ww.

Nie zapoznano strony z materiałem w postaci ustalenia kontrahentów tej firmy, zeznaniami jej pracowników itp. Twierdzenie organu podatkowego, że [...] mąż i pełnomocnik pani [...] nie występuje w aktach kontroli skarbowej dowodzi nierzetelnego zebrania materiału dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie wymaganym przepisami prawa art. 187 § 1 ustawy Ordynacja Podatkowa.

W związku z powyższym Organy naruszyły prawo, ponieważ zastosowały je do wadliwie ustalonego stanu faktycznego. Niezgodne z prawdą ustalenie stanu faktycznego prowadzi w postępowaniu do naruszenia prawa. Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego jest nie tylko ustalenie faktów zgodnie z rzeczywistością, ale również prawidłowa ocena prawna wszystkich prawotwórczych w danej sprawie faktów. Ani stan faktyczny, ani norma prawna, według której organ ocenia prawotwórczość faktów, nie są dane w stanie gotowym. Należy dokonać ich poszukiwania według obowiązujących reguł proceduralnych. Fakt prawotwórczy musi być ustalony w sposób obiektywny.

Skarżąca podkreśla również, że samo zawiadomienie strony o możliwości zapoznania się z materiałami sprawy, z czego strona nie skorzystała ( skorzystała przy pierwszej kontroli prowadzonej przez UKS ), nie może być uznane za wykonanie obowiązku ustalenia okoliczności wskazanych w art. 200 Ordynacji podatkowej, bowiem czym innym jest wymóg umożliwienia stronie zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym (art. 123 § 1, art. 192 ustawy Ordynacja podatkowa ), a czym innym - obowiązek zebrania materiału dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie wymaganym przepisami prawa.

Skarżąca nie miała pełnej możliwości zajęcia stanowiska co do całego zgromadzonego materiału dowodowego, w tym części w zakresie protokołów przesłuchania świadków (których nie przesłuchano) - dostawców kontrolowanego i wyników przeprowadzonej u nich kontroli podatkowej, które mogłyby stanowić materiał dowodowy gdyby zostały przeprowadzone. Jednak w ocenie kontrolowanego Urząd nie przeprowadził dowodów u żadnego z kontrahentów w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy: nie zebrał wszystkich dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia ( np. nie przesłuchał pełnomocnika [...] czego żądała strona ), nie wyjaśnił stanu faktycznego, przeprowadzał dowody bez udziału strony, nie zapewnił stronie pełnego dostępu do materiałów zgromadzonych w sprawie.

Przede wszystkim należy stwierdzić naruszenie art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej statuującego zasadę czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania oraz prawo strony przed wydaniem decyzji do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Udział strony w postępowaniu należy rozumieć jako udział strony w czynnościach mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i w których udział przewiduje Ordynacja podatkowa. Strona nie była zawiadomiona o przesłuchaniach kontrahentów, zwłaszcza właścicielki firmy [...] i [...] męża i pełnomocnika [...].

Nie zapoznano strony z materiałem w postaci ustalenia kontrahentów tych firm, zeznaniami jej pracowników.

W myśl art. 190 § 1 i 2 konkretyzującego powyższą zasadę strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych lub oględzin przynajmniej na 7 dni przed terminem oraz ma zagwarantowane prawe do udziału w przeprowadzaniu dowodu, zadawania pytań świadkom i biegłym, a także składania wyjaśnień. Przepis ten nakłada na organy podatkowe obowiązek zawiadomienia strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu (§1, obowiązek dopuszczenia strony do przeprowadzenia dowodu i obowiązek udzielenia informacji o przysługujących jej uprawnieniach (§2). W niniejszej sprawie organy podatkowe nie wypełniły względem kontrolowanego określonych w art. 190 powinności. W postępowaniu kontrolnym, bez uprzedniego zawiadomienia strony przesłuchano wielu świadków, z których zeznań nic nie wynika. W postępowaniu strona brała udział w przesłuchaniu jedynie własnych pracowników [...] i [...], którzy w żaden sposób zeznając nie potwierdzili ustaleń organu podatkowego, oraz z dostawców złomu tzw. osoby fizyczne nie prowadzące działalności gospodarczej, które nie wniosły nic istotnego do prowadzonego postępowania. W postępowaniu kontrolnym, bez uprzedniego zawiadomienia strony przesłuchano [...], z której zeznań nic nie wynika, ponieważ nie prowadziła spraw firmy - nie uczestniczyła w realizowanych zdarzeniach gospodarczych zajmując się jedynie sprawami biurowymi tj. wypisywaniem faktur, natomiast organ podatkowy nie przeprowadził dowodów ze świadków istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez nie przesłuchanie:

- [...]

- [...]

- [...]

- [...]

- [...]

- [...]

- [...]

- [...]

- [...]

- [...]

posiłkując się protokółami przesłuchań dokonanych przez Prokuraturę.

Dyrektor Izby Skarbowej udzielając odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (§1), a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. - sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą. Oznacza to, ze skarga może zostać uwzględniona jedynie, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 - 150 ustawy).

Zważyć należy, ze podniesione przez skarżącą zarzuty naruszenia przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, okazały się całkowicie nietrafne.

Zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania kontrolnego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa.

Stosownie do art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy.

Zasada prawdy obiektywnej jako jedna z podstawowych zasad postępowania podatkowego nakłada na organy podatkowe obowiązek zebrania i przedstawienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, dających podstawę do zastosowania właściwego przepisu prawa.

Opisana wyżej zasada ściśle wiąże się z postępowaniem dowodowym. W świetle brzmienia art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Postępowaniem dowodowym rządzą reguły, wśród których wymienić należy zasadę równej mocy dowodowej środków dowodowych, zgodnie z którą nie wprowadza się ograniczeń co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w ustaleniu określonej okoliczności faktycznej.

Ponadto jedną z podstawowych zasad postępowania dowodowego jest również zasada swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z tą zasadą organ podatkowy rozpatrując materiał dowodowy nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu, może natomiast zgodnie z omawianą zasadą odmówić dowodowi wiarygodności, uzasadniając z jakiej przyczyny to nastąpiło.

W świetle powyższych regulacji ustawowych podkreślić należy, ze organy podatkowe zgromadziły w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania przez Sąd bardzo bogaty i wszechstronny materiał dowodowy, który pozwolił na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego.

Wyprowadzone z tak zebranego materiału dowodowego wnioski są spójne i logiczne, a organy nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów.

W wyniku oceny zebranego materiału organ kontroli skarbowej ustalił, że podmioty gospodarcze wystawiając Skarżącej kwestionowane faktury VAT, nie prowadziły w deklarowanym rozmiarze działalności gospodarczej polegającej na skupie i sprzedaży złomu w miejscach określonych w zgłoszeniach rejestracyjnych. Podmioty te, jak wykazało postępowanie, korzystały z "pustych" faktur bądź zajmowały się sprzedażą takich faktur VAT (szczegółowo zostało to opisane w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2005 r., Nr [...] str. 4-22).Fikcyjne faktury wystawione przez ww. podmioty były jedynym dowodem potwierdzającym rzekome nabycie wyszczególnionego w nich złomu. Potwierdza to dokumentacja księgowa Skarżącej, a także wyjaśnienia księgowej [...] z dnia 29 listopada 2001 r. - Tom IV k. 85 (włączone do akt sprawy postanowieniem z [...] czerwca 2002 r., Nr [...] - Tom I k. 4-5), z którego wynika, że Strona skarżąca nie dokumentowała w żaden inny sposób przyjęcia towarów na magazyn, nie wystawiała też dowodów przyjęcia złomu do magazynu. Ponadto z wyjaśnienia z dnia 11 kwietnia 2002 r. [...] (Tom IV k. 88) - prowadzącej księgi firmy [...] (włączonego do akt sprawy ww. postanowieniem z 14 czerwca 2002 r.), wynika że Skarżąca nie dokumentowała pracy pojazdów i kierowców w kartach drogowych, nie wystawiała również delegacji służbowych.

Powyższe ustalenia dowodzą, iż uprawniony jest pogląd, że zakwestionowane faktury VAT dotyczące nabycia przez Skarżącą złomu, nie odzwierciedlają stanu faktycznego i zawierają dane o transakcjach, które w rzeczywistości nie miały miejsca.

W zakresie sprzedaży zebrany w sprawie materiał dowodzi, że Skarżąca posiadała i sprzedawała odbiorcom złom, a świadczą, o tym następujące dowody:

-dostawcy złomu, będący osobami fizycznymi tj. [...],[...],[...],[...], przesłuchani w charakterze świadków (Tom IV k.80-84) potwierdzili fakt sprzedaży na rzecz Skarżącej złomu w ilościach i wartościach wynikających z umów sprzedaży (protokoły z przesłuchań ww. świadków włączono do akt sprawy postanowieniem z [...] lipca 2002r., Nr [...]-Tom I k.8),

-inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w protokole inspekcji nr 13620 ujawnili na stanie skupu Skarżącej w dniu 13 października 1999r., szacunkowo 300 kg złomu mosiądzu, 3.500 kg złomu brązu, 290 kg złomu cyny (Tom IV k.192-196),

-kontrolujący Skarżącą stwierdzili wyposażenie techniczne, hale i place, które pozwalały na prowadzenie działalności polegającej na skupie i sprzedaży złomu (Tom IV k.87),

-z protokołu oględzin -Tom IV k.87 (włączonego do akt sprawy ww. postanowieniem z 14 czerwca 2002r.) jednostek sprzętowych znajdujących się w dniu 11 kwietnia 2002r. na placu składowym Skarżącej oraz w hali, wynika, że Skarżąca posiadała ciągnik siodłowy marki [...] z naczepą samowyładowawczą, przyczepę marki [...], ładowarkę [...] typu Ł-2, dwa wózki widłowe, przecinarkę stołową,

-w listach płac Skarżącej ujęto 10 pracowników zatrudnionych na umowę o pracę, w tym sortowaczy złomu, spawaczy, kierowców,

-odbiorcy złomu w ramach czynności sprawdzających potwierdzili wykonanie fakturowanych przez [...] dostaw, przedstawili okoliczności oraz wskazali świadków dostaw (szczegółowe ustalenia w tym zakresie znajdują się na str. 26-52 decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2005r., Nr [...]).

Zgodnie z art. 192 Ordynacji podatkowej, okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. A zatem organ w trakcie całego postępowania dowodowego musi stronie stworzyć możliwość takiego ustosunkowania się do dowodów, a czy strona z tej możliwości skorzysta czy nie, zależy od jej woli. Z materiału zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, że bezpodstawne są zarzuty Skarżącej dotyczące nie zapoznania jej z materiałem dowodowym dotyczącym firmy [...] oraz innych dostawców kontrolowanej, a także z całością zebranego materiału dowodowego. Każdorazowo w sytuacji, gdy organ kontroli skarbowej otrzymywał od innych organów materiały, które miały istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie, postanowieniami włączał je jako dowód do akt postępowania (np. postanowienie z dnia [...] czerwca 2002r. Nr [...] -Tom I k. 4-5, postanowienie z dnia [...] sierpnia 2003r., Nr [...] -Tom VI k. 49, postanowienie z dnia [...] stycznia 2005r., Nr [...]- Tom IX k.105-106). Strona skarżąca miała możliwość zapoznania się z tymi dowodami i wypowiedzenia się co do tych dowodów. W dniu 10 września 2002r. Skarżąca zapoznała się z całością zebranego materiału dowodowego, co potwierdziła w sporządzonej na tę okoliczność adnotacji (Tom II k.177-178). Dodatkowo na żądanie skarżącej w dniu 2 sierpnia 2002r. (tom II k.160) organ kontroli skarbowej wydał Skarżącej kserokopię protokołu badania dokumentów i ewidencji P.W. [...] za 2000r., kserokopię protokołu przesłuchania [...] w charakterze świadka z 22 maja 2002r., a także przedstawił skarżącej do wglądu protokoły złożonych wyjaśnień [...] z 12 i 13 września 2001r. Skarżąca zawiadomiona przez organ kontroli skarbowej w piśmie z dnia 7 sierpnia 2003r. (Tom VI k.51) o terminie i miejscu odczytania, parafowania oraz podpisania protokołu z analizy dokumentów w dniu 11 sierpnia 2003r. nie przystąpiła do tej czynności. W dniu 13 sierpnia 2003r. (Tom VI k.59) Strona pokwitowała odbiór Egz. Nr 2 tego protokołu, zawierającego ustalenia dokonane u dostawców i odbiorców złomu. Pismem z dnia 26 września 2003r. (Tom VI k.69) organ kontroli skarbowej zawiadomił Skarżącą o możliwości zapoznania się z materiałami i dowodami kontroli. Skarżąca nie skorzystała z tego uprawnienia. W dniu 9 lutego 2005r. (Tom IX k.181) Skarżąca pokwitowała odbiór Egz. Nr 2 protokołu kontroli z 8 lutego 2005r. prezentującego zebrany materiał dowodowy. Pismem z 18 marca 2005r. (Tom IX k. 213) organ kontroli skarbowej ponownie poinformował Skarżącą o prawie zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wyznaczył siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego. Skarżąca nie przystąpiła do zapoznania się z materiałem dowodowym, a także nie wniosła uwag i zastrzeżeń do zebranego materiału dowodowego. Ponadto zawiadomieniem z dnia [...] września 2005r., Nr [...] (Tom X k. 6 ) organ drugiej instancji poinformował Skarżącą o możliwości zapoznania się z dowodami i materiałami zebranymi w sprawie oraz wyznaczył Skarżącej siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się. Strona skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej prawa.

Tym samym stwierdzić należy, że organy podatkowe obu instancji nie naruszyły zasad wyrażonych w art. 123 § 1 i 200 § 1 Ordynacji podatkowej, zagwarantowały bowiem stronie skarżącej prawo czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz możliwości wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego. Skarżąca miała również zagwarantowane prawo do wnoszenia wniosków dowodowych i zgłaszanych żądań.

Bezpodstawny jest również zarzut o przesłuchaniu [...] bez zawiadomienia Strony. Strona zawiadomiona w dniu 21 grudnia 2002r. (Tom V k.74) przez Inspektora Kontroli Skarbowej [...] z Urzędu Kontroli Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy pismem z dnia 18 grudnia 2002r. (Tom V k. 73) o terminie i miejscu przesłuchania [...], z własnej woli nie wzięła udziału w dowodzie przeprowadzonym w dniu 30 grudnia 2002r. (Tom V k.72). Bezpodstawny jest również zarzut o nie zawiadomieniu Skarżącej o przesłuchaniu [...] i [...], gdyż w niniejszym postępowaniu nie byli oni przesłuchiwani, natomiast okoliczności tworzenia w P.W. [...] pozornego obrotu złomem poprzez przepisywanie faktur VAT zostały wystarczająco potwierdzone dowodami przekazanymi przez Urząd Kontroli Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy (opisanych w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2005r., Nr [...] na stronach od 8 do 13).

Materiał zgromadzony w przedmiotowej sprawie wskazuje, że organ kontroli skarbowej nie naruszył zasady czynnego udziału strony w postępowaniu wyrażonej w art. 190 Ordynacji podatkowej. Z zebranego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego wynika, że Skarżąca była zawiadamiana o miejscu i terminie przeprowadzenia ww. dowodu. W przypadku natomiast, gdy materiał dowodowy został zebrany w ramach innego postępowania i miał znaczenie w przedmiotowej sprawie-postanowieniem organ kontroli skarbowej włączał go jako dowód do akt sprawy. Skarżąca miała możliwość na każdym etapie postępowania zapoznania się z tymi dowodami i wypowiedzenia się co do nich.

Ponadto na etapie postępowania odwoławczego Skarżąca również miała możliwość; zapoznania się z materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego - zawiadomienie z dnia [...] września 2005r., Nr [...]. Z powyższego prawa Strona także nieskorzystała.

Nietrafny jest również zarzut nie przeprowadzenia dowodów ze świadków tj. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], gdyż Strona nie złożyła żądania przesłuchania ww. osób w toku prowadzonego za 2000r. postępowania. Dokonując oceny zebranego materiału dowodowego organ kontroli skarbowej nie stwierdził, aby przesłuchanie ww. osób tworzących łańcuch podmiotów wystawiających "puste faktury" VAT, wyjaśniło rzetelność poszczególnych faktur zakupu złomu. Natomiast Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2002r., Nr [...] (Tom II k. 168) odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadków: [...],[...],[...],[...],[...], o przesłuchanie których Skarżąca wnosiła w piśmie z dnia 23 lipca 2002r. (Tom II k.162-164), gdyż okoliczności obrotu złomem zostały wystarczająco stwierdzone innymi zgromadzonymi w sprawie dowodami. Wśród zgromadzonych dowodów znajdują się protokoły z przesłuchania: [...],[...],[...],[...], w których ww. szczegółowo przedstawiają okoliczności wystawiania i sprzedaży "pustych" faktur VAT.

Bezpodstawny jest zarzut Skarżącej o nie przesłuchaniu [...]. W dniu 10 lutego 2005r. (Tom IX k.187) Strona pokwitowała, odbiór zawiadomienia o miejscu i terminie przesłuchania świadka [...]. Skarżąca z własnej woli nie wzięła udziału w dowodzie przeprowadzonym w dniu 21 lutego 2005r.(T. IX k.191).

W toku postępowania organ kontroli skarbowej wziął pod uwagę również włączone do akt sprawy postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005r. Nr [...] (Tom IX k.105-106) dowody z wyjaśnień i zeznań uczestników kwestionowanych transakcji, przesłuchanych w charakterze strony bądź świadków, przekazane przy piśmie Urzędu Kontroli Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z [...] października 2003r. Nr [...] (Tom VI k. 94), przy piśmie Urzędu Kontroli Skarbowej z [...] października 2003r. Nr [...] (Tom VI k. 116), przy piśmie Urzędu Kontroli Skarbowej z [...] października 2003r. Nr [...] (Tom VI k. 145), w tym:

-protokół złożenia wyjaśnień przez [...] z dnia 14 stycznia 2002r.,

-wyjaśnienie złożone przez [...] pełnomocnika [...] z dnia 28 stycznia 2003r.,

-protokół przesłuchania świadka [...] z dnia 17 września 2001r..

-protokół z przyjęcia wyjaśnień [...] z 17 września 2001r.,

-protokół złożenia wyjaśnień przez [...] dnia 3 września 2001r.,

-protokół przesłuchania świadka [...] z dnia 6 czerwca 2001 r.,

-protokół złożenia wyjaśnień przez [...] z dnia 20 lipca 2001r.,

-protokół przesłuchania strony [...] z dnia 28 sierpnia 2001 r.,

-protokół przesłuchania [...] w charakterze świadka z dnia 25 listopada 2002r.,

-protokół przesłuchania [...] w charakterze świadka z dnia 14 stycznia 2002r.,

-protokół przesłuchania [...] w charakterze świadka z dnia 14 sierpnia 2001 r.,

-protokół przesłuchania [...] z dnia 17 lipca 2001 r. w charakterze strony w związku z kontrolą firmy [...].

Ww. dowody zostały opisane przez organ kontroli skarbowej w protokole kontroli z 8 lutego 2005r (Tom IX k. 143-180) doręczonym Stronie za potwierdzeniem odbioru w dniu 9 lutego 2005r (Tom IX k. 181).

Okoliczności tworzenia pozornego obrotu złomem poprzez przepisywanie faktur VAT zostało wystarczająco potwierdzone zebranymi wszechstronnie w przedmiotowej sprawie dowodami. Materiał zgromadzony w przedmiotowej sprawie wskazuje, że w postępowaniu kontrolnym, a następnie w postępowaniu podatkowym, organ kontroli skarbowej nie odrzucił oświadczeń i zeznań pracowników oraz Skarżącej, nie odmówił Skarżącej udziału w postępowaniu dowodowym, a także dostępu do zeznań świadków - dostawców złomu.

Bezpodstawny jest zarzut dot. błędnego zastosowania art. 33 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, bowiem przepis ten nie stanowił podstawy wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej .

Zważyć należy, iż organ kontroli skarbowej prawidłowo ustalił, na podstawie zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego, że Skarżąca posiadała, złom (nabyty w obrocie pozaewidencyjnym), który faktycznie sprzedawała. Całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego świadczy o tym, że transakcje sprzedaży złomu przez Skarżącą faktycznie miały miejsce. Na podstawie art. 2 ust. 1 w związku z art. 13 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym sprzedaż ta podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Wskazać również należy, że wbrew twierdzeniom Skarżącej organ I instancji nie powołał w swojej decyzji przepisów wynikających z art. 27 ust. 4, 5 i 6 ustawy o VAT i nie stanowiły one podstawy prawnej decyzji.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Z ust. 2 cyt. art. 19 wynika, że kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług.

W przedmiotowej sprawie wykazano, że Strona skarżąca posiadała "puste" faktury VAT, które nie dokumentowały nabycia towarów.

W związku z powyższym mając na uwadze przepis wynikający z § 50 ust. 4 pkt 5 lit a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. (organ kontroli skarbowej oraz organ drugiej instancji w zaskarżonej decyzji nie powołały § 54 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z 15 grudnia 1997r., na który w skardze powołuje się Strona) w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, zgodnie z którym, w przypadku gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego, organ kontroli skarbowej prawidłowo pozbawił Skarżącą prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z kwestionowanych w zaskarżonej decyzji faktur, a na podstawie art. 10 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w decyzji z dnia [...] marca 2005r., Nr [...] określił Skarżącej zobowiązania podatkowe za okres styczeń-grudzień 2000r.

Natomiast w zakresie sprzedaży zebrany w sprawie materiał (m.in. protokoły z kontroli przeprowadzonej u nabywców złomu) dowodzi, że Strona skarżąca faktycznie posiadała i sprzedawała odbiorcom złom.

W tym stanie rzeczy oraz na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.

|Asesor WSA |Sędzia WSA |Sędzia WSA |

|Alina Rzepecka |Jacek Niedzielski |Stefan Kowalczyk |

Inne orzeczenia