Wyrok NSA z dnia 24.02.2010 sygn. II FSK 1608/08

Sygrantura: II FSK 1608/08
Wydane przez: Naczelny Sąd Administracyjny
Z dnia: 2010-02-24
Skład: Bogusław Dauter (sprawozdawca), Jan Grzęda , Krystyna Nowak (przewodniczący)

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Nowak, Sędziowie NSA Bogusław Dauter (sprawozdawca), Jan Grzęda, Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 czerwca 2008 r. sygn. akt I SA/Bk 151/08 w sprawie ze skargi R. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 19 lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007 r. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 151/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę R. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z 19 lutego 2008 r. w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007 r.

Przedstawiając stan faktyczny sprawy sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzją z 30 listopada 2007 r. (podpisaną przez Zastępcę Burmistrza S.) wymierzono podatnikowi łączne zobowiązanie pieniężne w podatku rolnym i podatku od nieruchomości na rok 2007 w kwocie 7.486,00 zł. W motywach wskazano, że podatnik jest użytkownikiem wieczystym działek o numerach geodezyjnych nr [...] i [...] o łącznej powierzchni 0,6196 ha, które zostały przeklasyfikowane z gruntów rolnych na tereny przemysłowe (symbol "Ba"), a także właścicielem położonego na tych gruntach budynku (hali) o powierzchni zabudowy 1783 m². W ocenie organu pierwszej instancji, przeklasyfikowanie tych gruntów uzasadniało opodatkowanie ich wraz z budynkiem podatkiem od nieruchomości. Jedynie od gruntów należącego do podatnika gospodarstwa rolnego należało wyliczyć podatek rolny.

Organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zdaniem organu drugiej instancji, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie wysokości podatku od nieruchomości. Odnosząc się natomiast do zarzutu wydania decyzji przez niewłaściwy organ, kolegium stwierdziło, że niewątpliwie organem podatkowym jest Burmistrz S. Może on jednak upoważnić innych pracowników urzędu, w tym zastępcę do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach (także w sprawach podatkowych).

W skardze złożonej do sądu administracyjnego skarżący podniósł, że to nie Burmistrz Miasta S. wydał decyzję z 30 listopada 2007 r., lecz Zastępca Burmistrza. Pod decyzją podpis złożyła bowiem A. R. (zastępca burmistrza) i nie złożyła tego podpisu z upoważnienia Burmistrza S. Organem decyzyjnym w aspekcie prawa ustrojowego, materialnego oraz procesowego jest Burmistrz, który niejako realizuje swe kompetencje przy mocy innej osoby, która nie staje się organem. Tym samym podpisując przedmiotową decyzję podatkową zastępca burmistrza naruszył art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: zwaną : o.p.) i przekroczył zakres upoważnienia Burmistrza S. danego jej 23 lipca 2007 r.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wskazał, że w myśl art. 13 § 1 pkt 1 o.p. status organu podatkowego przysługuje burmistrzowi, a nie jego zastępcy. Tak więc to burmistrz jest właściwy do prowadzenia postępowań i wydawania decyzji podatkowych. Oczywiście nie musi tego dokonywać osobiście, bowiem ustawodawca umożliwił organowi wypełnianie jego funkcji także za pośrednictwem upoważnionych do tego osób. W myśl art. 39 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.), wójt może upoważnić swoich zastępców lub innych pracowników urzędu gminy do wydawania decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej. Podobną regulację znajdujemy w przepisach podatkowego prawa procesowego. Natomiast zgodnie z art. 143 § 1 o.p. organ podatkowy może upoważnić pracownika kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu i w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji, postanowień i zaświadczeń.

Mając na uwadze treść powyższych przepisów sąd pierwszej instancji uznał, że niewątpliwie Pani A. R. - Zastępca Burmistrza S., posiadała upoważnienie do wydawania w imieniu burmistrza decyzji, między innymi w zakresie podatku od nieruchomości i podatku rolnym.

Jak podkreślił sąd brakuje natomiast jakiejkolwiek wzmianki, że w tym przypadku Zastępca Burmistrza działała w imieniu burmistrza. Jest to, w ocenie sądu, niewątpliwy mankament tej decyzji, jednak sam w sobie nie mógłby on stanowić podstawy do jej uchylenia, jeżeli w toku postępowania odwoławczego organ drugiej instancji w sposób niezbity ustalił, że zastępca burmistrza posiadała ważne upoważnienie do wydawania tego typu decyzji.

W skardze kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 13 o.p. oraz art. 7, 9 i 10 k.p.a. oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna. Bezzasadna jest zarówno z przyczyn formalnych, jak i z przyczyn merytorycznych.

Przede wszystkim oczywiście bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 7, art. 8 i art. 10 k.p.a. Przepisów tych nie stosował bowiem ani sąd administracyjny, ani też samorządowe organy podatkowe. Nie mogły więc być one naruszone.

Podobnie chybiony jest zarzut naruszenia art. 13 o.p. Przepis ten zawiera kilka jednostek redakcyjnych i nie wskazanie na konkretną z nich, czyni niemożliwym odniesienie się do tak sformułowanego zarzutu, tym bardziej, że z treści zarzutu nie wynika na czym miałoby polegać jego naruszenie. Stwierdzenie, że wojewódzki sąd administracyjny naruszył prawo materialne przez błędną wykładnię nie jest wystarczające i poprawne.

Nawet gdyby przyjąć najbardziej liberalne podejście do tak niekompetentnie sformułowanych podstaw kasacyjnych i przyjąć, na podstawie wywodów zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że chodzi o przepis art. 13 § 1 pkt 1 o.p. dotyczący właściwości podmiotowej samorządowego organu podatkowego pierwszej instancji, to wywody skargi kasacyjnej w tym zakresie są również niezasadne. Jak wynika z akt sprawy i co prawidłowo podniósł sąd pierwszej instancji, A. R. – Zastępca Burmistrza S. posiadała upoważnienie do wydawania w imieniu burmistrza decyzji, w tym w podatku od nieruchomości i podatku rolnym. Brak wyartykułowania tego upoważnienia wprost w decyzji nie czyni ją wadliwą. Na marginesie należy tylko wskazać, że przedmiotowa decyzja, jakkolwiek z innych przyczyn niż podnoszone przez stronę, została wyeliminowana z obrotu prawnego i przy ponownym rozpoznaniu sprawy samorządowy organ podatkowy pierwszej instancji zastosuje się do wskazania jakie zawarło w swoim uzasadnieniu samorządowe kolegiom odwoławcze, a mianowicie o potrzebie używania pieczęci ze stwierdzeniem "z upoważnienia burmistrza".

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

Inne orzeczenia