Postanowienie WSA z dnia 27.09.2017 sygn. III SA/Wa 2980/17

Sygrantura: III SA/Wa 2980/17
Wydane przez: Wojewódzki Sąd Administracyjny
Z dnia: 2017-09-27
Skład: Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca, przewodniczący)
Powiązane: Wyrok

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w dniu 27 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z pozostałym członkiem zarządu oraz spółką za zaległości spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2011 r. i styczeń 2012r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] marca 2017 r.

Uzasadnienie

Skarżący T.K. we wniosku zawartym w skardze z 1 sierpnia 2017r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zwrócił się, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] marca 2017 r. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wyjaśnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje "realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Sporna decyzja dotyczy zobowiązań na łączną kwotę ponad 600000,- zł, natomiast Skarżący posiada na utrzymaniu małżonkę i dzieci, jak też prowadzi działalność gospodarczą w ramach której zatrudnia trzech pracowników. Wykonanie decyzji może spowodować konieczność zwolnienia pracowników, jak też pozbawić środków utrzymania rodzinę Skarżącego. Powołał się na fakt uzyskania straty w działalności gospodarczej za 2015 r.

Skarżący zadeklarował załączenie listy płac z 28 stycznia 2017 r., zeznania PIT-36, PIT B za 2015 r., decyzji z 30 grudnia 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Sąd przyjmuje, że dyspozycją art. 61 § 3 P.p.s.a. są objęte zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w pierwszej instancji, jeżeli zostały wydane lub podjęte w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Na mocy ww. przepisu Sąd może więc na wniosek strony wydać postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji wydanej w pierwszej instancji, jak i decyzji zaskarżonej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Sąd orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania ww. aktów ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie istnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia, ze skutkiem wyrażonym w sentencji.

Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania Skarżący powołuje się jedynie na przypuszczalne skutki przymusowego egzekwowania zaskarżonej decyzji. Tym samym Skarżący ograniczył się do przedstawienia możliwych i niesprecyzowanych następstw wykonania decyzji, bez uprawdopodobnienia choćby wystąpienia tych zagrożeń oraz zestawienia ich z osiąganymi dochodami. Podane przez Skarżącego okoliczności, w zestawieniu jedynie z możliwością prowadzenia postępowania egzekucyjnego, nie wskazują, że konieczne jest wstrzymanie wykonania decyzji na obecnym etapie postępowania. Sad nie kwestionuje ani rozmiaru spornej zaległości, za którą przeniesiono odpowiedzialność, ani faktu wystąpienia straty w działalności gospodarczej za poprzednie lata, ani istniejącego modelu rodziny Strony. Jednakże, Skarżący nie wykazał swojej sytuacji finansowej, a przede wszystkim nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść ciężaru egzekucji. Nieznana pozostała wielkość "środków", do których Skarżący nawiązuje na s 5 skargi (k.7 akt sądowych). Skarżący nie przedstawił ani stanu swojego rachunku bankowego, ani wielkości przychodów osiąganych w ramach działalności gospodarczej (nie złożył bilansu ani rachunku zysków i strat). Natomiast z deklaracji podatkowej za 2015 r., a zatem nawet nie za ostatni rok podatkowy, wynika przychód w wysokości 462926,09 zł, który, co do zasady, stwarza możliwości częściowego choćby wykonania decyzji. Tym samym brak było danych niezbędnych do oceny możliwości zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. w sposób korzystny dla Strony.

Z tych powodów Sąd przyjął pogląd, że Skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości istnienia przesłanek oznaczonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. - że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym Skarżący wykluczył możliwość udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami, ponieważ brak jest podstaw do przyjęcia poglądu o prawdopodobieństwie wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a.

Sąd, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

Inne orzeczenia