Postanowienie NSA z dnia 10.12.2019 sygn. II GZ 278/19

Sygrantura: II GZ 278/19
Wydane przez: Naczelny Sąd Administracyjny
Z dnia: 2019-12-10
Skład: Gabriela Jyż (sprawozdawca, przewodniczący)

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rz. z dnia 23 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 695/19 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 23 listopada 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę M. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia [...] kwietnia 2019 r., w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

W motywach postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w związku z wniesioną skargą, skarżący wezwany został do uzupełnienia jej braku formalnego poprzez uiszczenie wpisu sądowego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.

Wezwanie zostało doręczone stronie w dniu 27 czerwca 2019 r., zaś termin do jego wykonania upływała z dniem 4 lipca 2019 r.

Sąd stwierdził, że pomimo upływu wskazanego terminu wpis nie został przez stronę uiszczony wobec czego skarga podlegała odrzuceniu.

Zażaleniem M. P. zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie w całości.

Zarzucił postanowieniu naruszenie art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że brak formalny w postaci opłacenia skargi w terminie powoduje konieczność odrzucenia skargi, w sytuacji gdy skarżący z uwagi na swoją sytuację rodzinną i finansową nie mógł jej uiścić bez poniesienia uszczerbku dla siebie i swojej rodziny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 214 § 1 p.p.s.a., generalną zasadą jest, że ten kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki zobowiązany jest do uiszczenia kosztów sądowych.

Stosownie do zastosowanego w sprawie przez Sąd I instancji przepisu art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przypadku jej nieuiszczenia wzywa się wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Jeśli pomimo wezwania, nie wpis od skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia lub skargi o wznowienie postępowanie nie został uiszczony pismo to podlega odrzuceniu.

W przedmiotowej sprawie, jak zasadnie stwierdził Sąd I instancji, co wynika z analizy akt sprawy i czego strona nie kwestionuje, wpis od wniesionej od decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia [...] kwietnia 2019 r., skargi nie został przez skarżącego uiszczony pomimo, że został on wezwany do dokonania tej czynności zarządzeniem z dnia 24 czerwca 2019 r.

W takim stanie sprawy Sąd I instancji na mocy powołanego art. 220 § 3 p.p.s.a. zobligowany był do odrzucenia skargi, od której nie wniesiono stosownej opłaty, co niewadliwie uczynił.

Bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia pozostaje podnoszona przez stronę okoliczność niemożności uiszczenia wpisu od skargi z uwagi na jego sytuację rodzinną i finansową. W terminie, który rozpoczął bieg od dnia doręczenia skarżącemu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi, mógł on wystąpić do sądu z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od konieczności ponoszenia opłat sądowych, czego strona nie uczyniła godząc się tym samym na konieczność dokonania opłaty od wniesionej skargi, któremu to wymogowi również uchybiła.

Sformułowanie wniosku w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi uznać należy za spóźnione w stosunku do zaistniałego obowiązku wynikającego z powołanych przepisów, powstającego z chwilą skierowania skargi do sądu administracyjnego. Zauważyć przy tym należy, że wniosek ten został rozpoznany negatywnie dla skarżącego albowiem postanowieniem z 22 sierpnia 2019 r., odmówiono stronie zwolnienia od kosztów sądowych, którego to postanowienia skarżący nie zakwestionował.

W takim stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, uznając postanowienie Sądu I instancji za niewadliwe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.

Inne orzeczenia