Wyrok WSA z dnia 05.12.2007 sygn. I SA/Sz 192/04

Sygrantura: I SA/Sz 192/04
Wydane przez: Wojewódzki Sąd Administracyjny
Z dnia: 2007-12-05
Skład: Alicja Polańska , Kazimiera Sobocińska (sprawozdawca), Zofia Przegalińska (przewodniczący)

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska (spr.), Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi A. i K.A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 1999r. i odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe w tym podatku. I. oddala skargę, II przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz radcy prawnego kwotę [...] powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej.

Uzasadnienie

Dyrektor Izby Skarbowej w S. decyzją z dnia [...]., wydaną w trybie odwoławczym, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S., z dnia [...].., określającą zobowiązanie podatkowe Firmie Handlowej "N." S.C. K. A., A.A. w podatku od towarów i usług za czerwiec 1999r. w kwocie [...].zł zamiast wykazanej w deklaracji VAT-7 nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie[...].zł oraz orzekającą o odpowiedzialności podatników jako osób trzecich za zaległość w w/w podatku wraz z należnymi odsetkami za zwlokę.

Za podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano przepisy:

- art. 10 ust. 2, art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 z późn.zm.),

- § 54 ust. 3 i ust. 4 pkt 5a, § 55 i § 56 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 156, poz. 1024 z późn.zm.),

- art. 3 pkt 4, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 23 § 1 pkt 1 i 2, art. 23 § 4, art. 47 § 1, art. 51 § 1, art. 53 § 3, art. 55, art. 91, art. 107, art. 108, art. 109, art. 115, art. 133 § 1 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.),

- art. 24 ust. 1 pkt 1 i art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 1999r.Nr 54, poz. 572 z późn. zm.).

Z dokonanych na podstawie wyników kontroli skarbowej ustaleń wynika, że podatnicy, prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowa "N", ujęli w ewidencji zakupów oraz rozliczyli w deklaracji VAT-7 za czerwiec 1999r., podatek naliczony w kwocie łącznej [...].zł wynikający z faktur VAT nr [...]., [...] wystawionych przez firmę Handlowo-Usługową R. Ż. z K..

Podatnicy nie przedłożyli oryginału tych faktur ani ich duplikatów jak również wystawca, - R. Ż. nie okazała kopii tych faktur ani nie zadeklarowała wynikającego z nich podatku należnego, a ponadto w postępowaniu karnym oświadczyła, że były to faktury puste, za którymi "nie szedł towar".

Z tego względu organy obu instancji zgodnie uznały, że czynności stwierdzone w/w fakturami nie zostały dokonane nie mogą więc - stosownie do § 54 ust. 3 i 4 powołanego rozporządzenia – być podstawą do obniżenia podatku należnego.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. podatnicy domagają się uchylenia zaskarżonej decyzji i uznania rejestrów zakupu i sprzedaży za lata 1998-2000r. Skarżący wywodzą, tak jak w odwołaniu, że towary kupowali w dobrej wierze, za które płacili i które sprzedawali swoim odbiorcom zachowując wszelkie zasady kupieckiej rzetelności Skarżący wyjaśnili, iż w wyniku kontroli dowiedzieli się, że ich sprzedawca był nierzetelny, kopie faktur umieszczał w koszu, nie prowadził stosownej ewidencji, a także oświadczył, że nie dokonywał ze skarżącymi transakcji i nie dostarczał im towaru. Zdaniem skarżących odrzucenie naliczonego podatku z powodu braku oryginałów faktur jest bardzo krzywdzące. Skarżący podnieśli także, że organ podatkowy nie wyegzekwował oryginałów faktu od wszystkich firm, czy właścicieli z którymi skarżący dokonywali transakcji kupna-sprzedaży.

W piśmie procesowym z 5 lutego 2005r. skarżący powołali się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 kwietnia 2004r., w którym orzeczono o niezgodności z Konstytucją § 48 ust. 2 pkt 1 /chodzi o § 48 ust. 4 pkt 2/ rozporządzenia wykonawczego Ministra Finansów z 22 marca 2002r. wyłączającego prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur nie potwierdzonych kopią u sprzedawcy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł , co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona, nie ma bowiem podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za niezgodną z prawem.

Powołany przez skarżących wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 kwietnia 2004r. sygn. K 24/03 nie ma w rozpatrywanej sprawie zastosowania, bowiem § 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego M.F. z 22 marca 2002r. obowiązującego od 26 marca 2002r., jak również § 54 ust. 4 pkt 2 obowiązującego w 1999r. rozporządzenia M.F. z 15 grudnia 1997r. o takiej samej treści, nie były podstawą rozstrzygnięcia o zobowiązaniu podatkowym S.C. w podatku VAT za czerwiec 1999r.

Jak wynika z prawidłowo dokonanych ustaleń podatnicy nie posiadali spornych faktur w oryginale, nie dostarczyli też ich duplikatu, choć możliwość taką przewidywał § 55 powołanego rozporządzenia.

Z tego już powodu zasadnie było zakwestionowanie rozliczenia podatkowego, bowiem posiadanie oryginału faktury /duplikatu/ jest warunkiem koniecznym do skorzystania z prawa odliczenia podatku w niej naliczonego (§ 54 ust. 3).

Niezależnie od tego zgromadzony i prawidłowo oceniony materiał dowodowy dawał podstawy do przyjęcia, że czynności stwierdzone spornymi fakturami /których nie ma/ nie zostały dokonane, co uzasadniało zastosowanie § 54 ust. 4 pkt 5 lit. a powołanego na wstępie rozporządzenia Ministra Finansów.

Reasumując zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a nieuzasadniona skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O przyznaniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu orzeczono na podstawie § 15 pkt 1 w związku z § 2 ust. 3 oraz § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

Inne orzeczenia