Postanowienie SN z dnia 22.03.2018 sygn. III CSK 303/17

Sygrantura: III CSK 303/17
Wydane przez: Sąd najwyższy
Z dnia: 2018-03-22
Skład: Grzegorz Misiurek SSN (autor uzasadnienia)

Sygn. akt III CSK 303/17

POSTANOWIENIE

Dnia 22 marca 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie z powództwa Polskiej Prowincji […] przeciwko T.D.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 marca 2018 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej oraz skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt I ACa …/16,

odmawia przyjęcia skarg kasacyjnych do rozpoznania i zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanego kwotę 5.400,00 (pięć tysięcy czterysta) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarżący w obu skargach kasacyjnych oparli swoje wnioski o przyjęcie skarg do rozpoznania na ich oczywistej zasadności.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia tego, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi oraz argumentacji wykazującej na to, że istotnie skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.).

Skarżący pozwany wskazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona z powodu naruszenia art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 245 k.p.c. poprzez błędne uznanie za dowody niepoświadczonych za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentów prywatnych. Natomiast skarżący powód powołując się na oczywistą zasadność skargi wskazał na naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c., art. 354 § 1 k.c., art. 476 k.c. i art. 486 k.c.

Treść uzasadnień obu wniosków o przyjęcie skarg kasacyjnych do rozpoznania nie przekonuje o ich oczywistej zasadności. Okoliczności wskazane przez obu skarżących nie usprawiedliwiają takich ocen zaskarżonego orzeczenia.

Sąd Najwyższy nie dopatrzył się rażącego naruszenia powołanych przez nich przepisów, widocznego prima facie. Wobec powyższego nie można uznać, że przesłanki przyjęcia obu skarg kasacyjnych do rozpoznania zostały w sposób właściwy wykazane.

Ponadto wypada przypomnieć, że - stosownie do art. 3983 § 3 k.p.c. -podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Inne orzeczenia