Wyrok NSA z dnia 19.12.2006 sygn. II OSK 124/06

Sygrantura: II OSK 124/06
Wydane przez: Naczelny Sąd Administracyjny
Z dnia: 2006-12-19
Skład: Alicja Plucińska- Filipowicz , Barbara Gorczycka -Muszyńska (sprawozdawca, przewodniczący), Halina Kuśmirek

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Gorczycka – Muszyńska /spr./ Sędziowie Alicja Plucińska - Filipowicz Halina Kuśmirek Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. i T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 877/04 w sprawie ze skargi D. K. i T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 października 2005 r. oddalił skargę D. K. i T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] września 2004 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. wydaną na podstawie art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717) ustalającą na kwotę 29.536 zł jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości nr ewid. [...] o pow. 5200 m2 położonej w P., która na dzień zbycia stanowiła własność skarżących – T. i D. małż. K.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że skoro niesporne jest, iż nieruchomość skarżących położona była na terenie, który w planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym do czasu uchwalenia nowego planu zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w P. z dnia 26 maja 1999 r. oznaczony był jako grunty rolne, natomiast w uchwalonym nowym planie teren ten przeznaczony jest pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne, to podnoszona przez skarżących okoliczność, że na dzień wejścia w życie nowego planu działka była zabudowana budynkiem mieszkalnym nie zwalnia od obowiązku uiszczenia jednorazowej opłaty przewidzianej w art. 36 ust. 4 pow. ustawy.

Na gruntach rolnych dopuszczalna była bowiem jedynie zabudowa siedliskowa i taki charakter miała zabudowa zrealizowana na działce skarżących i tego rodzaju zabudowa nie zmieniała przeznaczenia określonego w obowiązującym wówczas planie. Nowy plan zagospodarowania przestrzennego zmieniający to przeznaczenie i przeznaczający działkę skarżących pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną zwiększył wartość tej działki.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wnieśli D. i T. K. zarzucając, że wyrok ten został wydany z naruszeniem

– art. 36 ust. 4 w związku z art. 85 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717) poprzez uznanie, że decyzje wydane przez organy obu instancji w powołaniu na przepis art. 36 ust. 4 były zgodne z prawem wówczas, gdy przepis ten nie miał zastosowania w sprawie,

– art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) poprzez nieuwzględnienie przez Sąd z urzędu powyższego naruszenia prawa materialnego przez organy administracji.

Wskazując powyższe podstawy skargi kasacyjnej skarżący wnoszą o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, ewentualnie uchylenie decyzji organu odwoławczego i decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej wszczęte zostało z urzędu w dniu 20 marca 2003 r., a zatem zgodnie z art. 85 ust. 1 pow. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która weszła w życie z dniem 10 lipca 2003 r. sprawa ta podlegała rozpoznaniu na podstawie przepisów dotychczasowych, tj. na podstawie art. 36 ust. 3-5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 131 ze zm.), który przewidywał korzystniejsze dla adresatów decyzji zasady ustalania jednorazowej opłaty.

W sprawie niniejszej okoliczność ta ma istotne znaczenie dla interesów skarżących, ponieważ przed uchwaleniem nowego planu nieruchomość ta była wprawdzie przeznaczona pod uprawy rolne, jednak skarżący wykorzystywali ją na cele letniskowe, a ponadto – w okresie po uchwaleniu nowego planu skarżący dokonali szeregu nakładów na tę nieruchomość.

Pomimo że w postępowaniu administracyjnym i w skardze do WSA wskazane naruszenie prawa materialnego nie zostało podniesione – Sąd I instancji miał obowiązek wynikający z art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie to uwzględnić z urzędu, jako mające istotny wpływ na wynik sprawy i uchylić zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a powołanej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie może być uwzględniona, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 174 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) podstawą skargi kasacyjnej nie może być każde naruszenie prawa materialnego, lecz tylko takie, które miało wpływ na wynik sprawy. W sprawie niniejszej – jak trafnie wskazano w skardze kasacyjnej – błędnie powołano jako podstawę prawną ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości – przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie bowiem z art. 85 tej ustawy do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie tej ustawy mają zastosowanie przepisy dotychczasowe, tj. przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Jednakże ten błąd nie miał wpływu na wynik sprawy, ponieważ regulacja zawarta w powołanym przepisie art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. jest tożsama z regulacją zawartą w art. 36 ust. 3-5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Żadnych innych, niż zawarte w art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 6 ustawy z 2003 r., korzystniejszych dla adresata decyzji regulacji nie zawierał art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.

W tych okolicznościach uznać należało, iż mimo, że sprawa wszczęta została przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. i podlegała rozpoznaniu na podstawie przepisów dotychczasowych – to błąd ten nie może być podstawą do uchylenia w postępowaniu kasacyjnym zaskarżonego wyroku i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

Inne orzeczenia