Wyrok WSA z dnia 22.03.2013 sygn. VII SA/Wa 2471/12

Sygrantura: VII SA/Wa 2471/12
Wydane przez: Wojewódzki Sąd Administracyjny
Z dnia: 2013-03-22
Skład: Bożena Więch-Baranowska (sprawozdawca, przewodniczący), Elżbieta Zielińska-Śpiewak , Włodzimierz Kowalczyk
Powiązane: Postanowienie

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2013 r. sprawy ze skargi I. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia ściany szczytowej budynku do stanu poprzedniego skargę oddala

Uzasadnienie

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną [...] sierpnia 2012r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wydaną dnia [...] czerwca 2012r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 Prawa budowlanego.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że kontrolowaną decyzją powiatowy organ nadzoru budowlanego nakazał I. C. doprowadzenie ściany szczytowej budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce nr [...] przy ul. K. w M. od strony granicy z działką nr [...] do stanu poprzedniego poprzez likwidację drzwi balkonowych z balustradą stalową i zamurowanie otworu okiennego o wymiarach 0,80m× 2,00m w terminie do dnia [...] października 2012r.

Organ odwoławczy uwzględnił zebrany materiał dowodowy i uznał, iż w sprawie nie budzi wątpliwości, że przedmiotowy budynek mieszkalny został wybudowany w 1938r. W ścianie szczytowej budynku wykonano wówczas otwór okienny. Dla ustalenia daty wykonania i ilości otworów w ścianie zwróconej do działki nr [...] organ przesłuchał świadków i strony. Analizując zebrane dowody organ podał, że uznał za wiarygodne twierdzenie, że drzwi balkonowe w ścianie tej wykonane zostały w 1978-1979r. W tej kwestii powołał zeznania właścicielki działki nr [...] J.O., która podała, że pierwotnie w ścianie tej znajdowało się tylko jedno okno, a w późniejszym czasie dodatkowo wykonano drzwi balkonowe i balustradę. Twierdzenie to potwierdził również T. P., który w swych zeznaniach – pod rygorem odpowiedzialności karnej podał, że I. C. w 1978r. wykonał istniejące do dziś wraz z drzwiami balkonowymi w ścianie od strony kościoła, a następnie w dalszym czasie wykonał okno wraz z drzwiami balkonowymi w ścianie od działki [...]. Organ podał również, że do akt sprawy załączono materiał w postaci kopii zdjęć, z których wynika, że w miejscu obecnych drzwi balkonowych i okna w ścianie budynku mieszkalnego od strony nieruchomości J. O. znajdował się wcześniej tylko jeden otwór okienny. Na kopiach zdjęciowych widać wyraźnie istnienie tylko jednego otworu okiennego, bez drzwi balkonowych i balustrady.

Poza tym organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż sam inwestor, tj. I. C. w wyjaśnieniach złożonych do protokołu oględzin w dniu [...] marca 1999r. podał, że poprzednie okno w tej ścianie było wybudowane razem z budynkiem w 1938r., zaś okno z balkonem wykonała T. P..

W tej sytuacji w ocenie organu to oświadczenie w związku z materiałem zdjęciowym oraz zeznaniami J. O., H. O. i T. P., potwierdza jednoznacznie, że późniejsze twierdzenia zarówno I. C. i T. P. odnośnie istnienia okna wraz z drzwiami balkonowymi od 1938r. nie są zgodne ze stanem faktycznym. Ponadto organ podniósł, że I. C. poza własnymi i T. P. twierdzeniami nie przestawił żadnego wiarygodnego dowodu na okoliczność prawdziwości swoich twierdzeń.

Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego stanowiącym materialnoprawną podstawę skarżonej decyzji organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W związku z tym, że inwestor w dacie wydawania decyzji organu powiatowego nie wykonywał żadnych robót, zaś przedmiotem postępowania były otwory okienne w ścianie od strony działki Janiny Oleńskiej a nie cały budynek, brak było podstaw do wydania nakazu zaniechania robót lub rozbiórki obiektu bądź jego części. Z uwagi na udowodnienie w trakcie postępowania, jakiego rodzaju otwór okienny znajdował się w ww. ścianie przed zamontowaniem drzwi balkonowych i balustrady, zasadnym w ocenie [...]WINB było nakazanie doprowadzenia ściany budynku mieszkalnego do stanu poprzedniego, tj. zamurowanie drzwi balkonowych i zdemontowanie balustrady.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł I.C..

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 7 i 77 kpa.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.)- zwane dalej p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę o wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku o aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.)

Po zbadaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd wyżej wskazanych naruszeń nie stwierdził.

W pierwszej kolejności należało rozważyć zarzucane naruszenia przepisów postępowania związane z wadliwością ustalenia stanu faktycznego sprawy, gdyż ewentualne naruszenia prawa materialnego można oceniać tylko po stwierdzeniu, że stan faktyczny został ustalony prawidłowo.

W ocenie Sądu stan faktyczny został ustalony prawidłowo, wyjaśnione zostały wszystkie te okoliczności faktyczne, które były istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone w sprawie robót dotyczących otworów okiennych w ścianie szczytowej budynku należącego do skarżącego usytuowanego w odległości 40 cm od granicy sąsiedniej działki o nr [...].

W toku postępowania w oparciu o materiał dowodowy organy ustaliły, że przedmiotowy budynek mieszkalny został wybudowany w 1938r. i ścianie szczytowej od działki nr [...]wykonany był jeden otwór okienny.

Już w czasie pierwszych oględzin budynku jakie były przeprowadzone w dniu [...] marca 1999r. skarżący oświadczył, że jedno okno w tej ścianie powstało wraz z budynkiem, natomiast okno z balkonem zostało wykonane w 1979r. przez jego matkę T. P..

Podał także, że balustrada przy drzwiach balkonowych została obsadzona na początku lat 90-tych. Sporządzony z tych oględzin protokół został bez uwag i zastrzeżeń podpisany tak przez skarżącego jak też przez obecną w trakcie oględzin T. P..

Daty powstania przedmiotowych otworów okien w budynku potwierdza zebrany przez organ w dalszym postępowaniu materiał dochodowy tj. zeznania świadków oraz kopie zdjęć. W tym miejscu należy podkreślić, że roboty budowlane polegające na wykonaniu nowego otworu okiennego i wykonanie go w innym miejscu czy też powiększeniu otworu okiennego zostały zakwalifikowane jako przebudowa obiektu zgodnie z definicją z art. 28 ust. 1, w związku z art. 29 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, którego inwestor nie posiadał.

Wykonywanie robót budowlanych bez wymaganego prawem zgłoszenia lub pozwolenia na budowę stanowi samowolę budowlaną. Roboty budowlane wykonane w ramach samowoli mogą jednak zostać zalegalizowane. Tryb legalizacji takich robót przewidują przepisy art. 50-51 ustawy Prawo budowlane, co wynika wprost z treści art. 50 ust. 1 pkt 1. Zgodnie z tym przepisem w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 (czyli budowa obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia na budowę) lub w art. 49b ust. 1 ( budowa obiektu budowlanego lub jego części bez zgłoszenia) właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Wstrzymanie robót umożliwia przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i podjęcie rozstrzygnięcia co do dalszych robót realizowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wstrzymanie następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Postanowienie to traci ważność po upływie 2 miesięcy, chyba że przed upływem tego terminu organ prowadzący postępowanie na którąś z trzech decyzji wskazanych w art. 51 ustawy. Przepisu art. 50 nie stosuje się, jeżeli roboty zostały zakończone (art. 51 ust. 7). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Regulacja omówiona w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, który to przepis stanowił podstawę prawną zaskarżonych decyzji, dotyczy przypadku prowadzenia postępowania w sprawie samowolnych robót budowlanych, których nie można zalegalizować. Jeżeli w trakcie postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez właściwy organ okaże się, że nastąpiło naruszenie prawa nie dające się usunąć, wówczas organ jest zobowiązany zastosować art. 51 ust. 1 pkt 1 i wydać decyzję zakazującą prowadzenia dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Decyzja taka kończy postępowanie naprawcze.

Wydanie decyzji w oparciu o wskazany przepis ma na celu doprowadzenie wykonanych samowolnie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Wobec tego po dokonaniu właściwych ustaleń w tym zakresie i szczegółowym wyjaśnieniu przyczyn uznania, iż w niniejszej sprawie brak jest możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, organy wydały rozstrzygnięcie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

Inne orzeczenia