Postanowienie NSA z dnia 24.03.2011 sygn. II FZ 71/11

Sygrantura: II FZ 71/11
Wydane przez: Naczelny Sąd Administracyjny
Z dnia: 2011-03-24
Skład: Grzegorz Borkowski (sprawozdawca, przewodniczący)

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grzegorz Borkowski, , , po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M.L. na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt I SA/Łd 723/10 odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M.L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 21 kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił M.L. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący wniósł skargę na decyzję organu administracji bezpośrednio do sądu wojewódzkiego. Postanowieniem z dnia 17 września 2010 r. w sprawie I SA/Łd 723/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, powołując się na uchybienie terminu, odrzucił tę skargę. Następnie w dniu 18 października 2010 r. podatnik wniósł ponownie – tym razem za pośrednictwem organu odwoławczego – skargę na ww. decyzję wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku podał, że uchybienie terminowi było wynikiem braku wiedzy o terminie i sposobie zaskarżenia decyzji, bowiem podatnik zawarte w doręczonej mu decyzji pouczenie, że przysługuje na nią skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zrozumiał dosłownie jako obowiązek jej złożenia w sądzie w terminie 30 dni. O konieczności złożenia skargi za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej wiadomość podjął dopiero z treści postanowienia o odrzuceniu skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi, skoro doręczona mu decyzja organu, zawierała prawidłowe pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia do sądu.

Powyższe postanowienie skarżący zaskarżył w całości, wnosząc o jego zmianę i przywrócenie mu terminu do wniesienia skargi z uwagi na brak winy w uchybieniu terminowi do jej wniesienia.

W uzasadnieniu zażalenia wskazał na treść art. 64 § 2 Kpa i art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271). W jego ocenie nie można mu zarzucić jakiegokolwiek stopnia winy w niedochowaniu terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżonym postanowieniem Sąd odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi. To prawne zagadnienie zostało uregulowane w art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa). Wskazane przepisy ustawowe uzależniają przywrócenie terminu od uprawdopodobnienia przez stronę, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy.

Na podstawie art. 54 § 1 ppsa, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie. Uchybienie temu terminowi skutkuje odrzuceniem skargi. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje za każdym razem, przy wnoszeniu pism za pośrednictwem poczty, data nadania w urzędzie pocztowym skargi adresowanej do organu.

W przedmiotowej sprawie skarga została nadana bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zamiast, zgodnie z otrzymanym pouczeniem, do Dyrektora Izby Skarbowej. Należy zgodzić się z oceną dokonaną przez sąd pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie uchybienie terminu nie nastąpiło w wyniku trudnych do przezwyciężenia przeszkód, a było jedynie wynikiem zaniedbania. NSA w pełni podziela stanowisko sądu pierwszej instancji, że błąd popełniony przez stronę, polegający na tym, że wniosła ona skargę do sądu wojewódzkiego, zamiast za pośrednictwem organu odwoławczego, podczas gdy została prawidłowo pouczona o wniesieniu środka odwoławczego, nie spełnia przesłanki uprawdopodobnienia braku winy. Nieuwagi lub zaniedbania nie można bowiem kwalifikować jako braku winy.

Ponadto należy wskazać, że sądy administracyjne nie działają na podstawie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, co sugerował skarżący, wskazując na treść jej przepisów, a na podstawie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Również art. 98 ustawy wprowadzającej nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Zgodnie z tym przepisem skargi wniesione w terminie dwóch lat od wejścia w życie ppsa bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeśli spełniają określone warunki, uznaje się za wniesione prawidłowo. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi weszła w życie z dniem1 stycznia 2004 r., natomiast przedmiotowa skarga została wniesiona 2 czerwca 2010 r. Zatem, jak sam skarżący zapewne zauważa, nie w terminie dwóch lat, o których była mowa powyżej.

Mając powyższe na uwadze, wobec braku usprawiedliwionych podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, należało zażalenie oddalić, na podstawie przepisu art. 184 w związku z art. 197 § 2 powołanej wyżej ustawy.

Inne orzeczenia