Postanowienie NSA z dnia 28.06.2011 sygn. II GSK 1094/11

Sygrantura: II GSK 1094/11
Wydane przez: Naczelny Sąd Administracyjny
Z dnia: 2011-06-28
Skład: Rafał Batorowicz (sprawozdawca, przewodniczący)
Powiązane: Wyrok

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku S. – T. w W. o wstrzymanie wykonania decyzji oraz wyroku w sprawie ze skargi kasacyjnej S.- T. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 listopada 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1260/10 w sprawie ze skargi S. – T. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: 1. oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, 2. odrzucić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku NSA/post.2 – postanowienie dot. wniosku "w toku postępowania"

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 listopada 2010r. sygn. akt VI SA/Wa 1260/10 oddalił skargę S.T. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w kwocie 15.000 zł.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zarówno zaskarżonego wyroku, jak i decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że jej sytuacja finansowa aktualnie jest bardzo trudna. Z załączonych dokumentów finansowych wynika, że spółka od kilku miesięcy wykazuje w bilansie stratę i wstrzymała regulowanie bieżących płatności. Wstępny bilans za miesiąc październik 2010 r. wskazuje, że należności z tytułu podstawowej działalności firmy wynoszą ok. 3.974.704,27 złotych zaś zobowiązania z zakresu podstawowej działalności firmy wynoszą ok. 5.228.635,88 złotych. Spółka wykazuje narastającą stratę, która na dzień 31 października 2010 r. wynosiła 856.347,10 złotych. Wstępny wynik za miesiąc listopad 2010 r. to zwiększenie straty o kolejne 140.000,00 złotych. Skarżąca wyjaśniła, że rozpoczęła proces restrukturyzacji i likwidacji okazjonalnych przewozów wykonywanych przy użyciu 100 samochodów. Efektem likwidacji tej części działalności jest zaprzestanie generowania przychodów. Spółka nie posiada środków na regularne opłacanie rat leasingowych. Na koniec miesiąca października 2010 r. suma niezapłaconych należności z tytułu leasingu wynosiła prawie 500.000,00. W tych okolicznościach wyegzekwowanie kary pieniężnej spowoduje, w ocenie skarżącej, konieczność złożenia wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że okoliczności podniesione przez skarżącą nie prowadzą do konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Rodzaj obowiązku, tj. zapłata kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym nie wywołuje stanu nieodwracalnego, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje możliwość zwrotu uiszczonej kwoty.

Powyższej oceny nie zmienia też argument dotyczący ewentualnego pogorszenia sytuacji finansowej spółki i brak możliwości regulowania jej bieżących zobowiązań. Jak wynika z załączonego do wniosku rachunku zysków i strat skarżąca na koniec października 2010 r. uzyskała przychód netto ze sprzedaży w wysokości 25 318 369,29 zł. Natomiast dane uzupełniające do bilansu sporządzone na dzień 31 października 2010 r. potwierdzają posiadanie przez skarżącą aktywów trwałych o wartości 4.511.251,70 zł. Sytuacja finansowa skarżącej nie wskazuje więc na możliwość utraty przez nią płynności finansowej. Z informacji zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz złożonych dokumentów wynika bowiem, że spółka wciąż prowadzi działalność gospodarczą i brak jest jakichkolwiek informacji, aby utraciła płynność finansową.

Za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przemawia także okoliczność, że bilans jest ujemny. Strata powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem, a to skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania (brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego) i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych.

Powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej i tym bardziej groźby wszczęcia postępowania upadłościowego. Wobec tych ustaleń trudno uznać, aby zapłata przez skarżącą nałożonej kary miała spowodować zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Na marginesie należy wskazać, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama przez się uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd ma ponadto możliwość dokonania zmiany, w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, pod warunkiem wykazania zmiany okoliczności, które powodowały jego podjęcie.

Odnosząc się do wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidziano możliwości wstrzymania wykonania nieprawomocnych orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. W związku z tym wniosek skarżącej w części dotyczącej wstrzymania wykonania zaskarżonego wyroku był niedopuszczalny i podlegał odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64 § 3 i art. 193 p.p.s.a.

W pozostałym zakresie wniosek jako niezasadny został oddalony na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a.

Inne orzeczenia