Wyrok WSA z dnia 12.08.2011 sygn. II SA/Gl 74/11

Sygrantura: II SA/Gl 74/11
Wydane przez: Wojewódzki Sąd Administracyjny
Z dnia: 2011-08-12
Skład: Elżbieta Kaznowska (sprawozdawca), Leszek Kiermaszek (przewodniczący), Łucja Franiczek
Powiązane: Postanowienie

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia 19 sierpnia 2009 r. inwestor J. A. wystąpił o udzielnie pozwolenia na budowę budynku handlowo- usługowego na działkach oznaczonych numerami [...],[...] i [...] położonych w Z. przy ulicy [...].

Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. pozytywnie rozpatrując złożony wniosek Starosta Z., działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla J. A. dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo- usługowego w Z. przy ulicy [...], w obszarze działek o numerach [...],[...] i [...].

W wyniku rozpatrzenia wniesionego od tej decyzji odwołania Wojewoda [...] decyzją nr [...] uchylił wymienioną powyżej decyzję Starosty Z. do ponownego rozpatrzenia, podnosząc w uzasadnieniu, iż dokonując oceny zgodności projektu zagospodarowania wymienionych działek Nr [...],[...] i [...] z przepisami prawa oraz badania kompletności przedłożonego projektu budowlanego stwierdził naruszenia w tym zakresie. Podniósł, iż projekt zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji sporządzony został na nieaktualnej mapie, nie uwzględniającej działki [...] objętej niniejszym wnioskiem o pozwolenie na budowę. Dodatkowo zauważył, że przedmiotowe działki znajdują się, według zapisów obowiązującego Planu Miejscowego Zagospodarowania Przestrzennego miasta Z., w strefie pośredniej ochrony konserwatorskiej, a wobec tego wymagają uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków (art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego), podczas, gdy w aktach sprawy znajduje się jedynie pismo z dnia 21 września 2009 r. nie spełniające powyższych wymagań. Dodatkowo wskazał, że wyjaśnienia wymaga także podniesiona w odwołaniu kwestia ewentualnego zacienienia sąsiedniego budynku.

Ponownie rozpatrując, sprawę Starosta Z. w pierwszej kolejności postanowieniem z dnia [...] r. nałożył na inwestora J. A. obowiązek uzupełnienia, w terminie do dnia 30 lipca 2010 r., złożonej dokumentacji o wykonanie projektu zagospodarowania terenu sporządzonego na aktualnej mapie do celów projektowych, obejmującej określenie granic działek objętych projektowaną inwestycją oraz wykazanie spełnienia warunku wynikającego § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie w stosunku do istniejącego budynku zlokalizowanego na działce Nr [...], a następnie w dniu [...] r. wydał decyzję Nr [...], którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę budynku handlowo- usługowego w Z. przy ulicy [...] na działkach wymienionych we wniosku. W decyzji tej określił szczegółowe warunki budowy i nadzoru wnioskowanego budynku, a w uzasadnieniu stwierdził, że w ponownym postępowaniu inwestor uzupełnił wymagane dokumenty, przedkładając projekt zagospodarowania terenu na aktualnej mapie do celów projektów, obejmującej określenie granic objętych projektowaną inwestycję oraz wykazał spełnienie warunku określonego w § 13 rozporządzenia wykonawczego – planowana inwestycja nie spowoduje zacienienia pomieszczeń znajdujących się w budynku sąsiednim. Strony postępowania zostały powiadomione o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem, przy czym żadna ze stron z tego prawa nie skorzystała. W dniu 10 września 2010 r. wpłynął do organu wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie z uwagi na toczące się postępowanie dotyczące rozgraniczenia m.in. planowanej do zabudowy działki, który nie został uwzględniony, gdyż nie było ku temu podstaw określonych w art. 97 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie, tak organu pierwszej instancji, jak i orzekającego już w wcześniej w sprawie organu odwoławczego "kwestionowanie granic nieruchomości nie może w sprawie pozwolenia na budowę uniemożliwić inwestorowi uzyskanie takiego pozwolenie. (...) Samo wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego nie ma wpływu na wynik postępowania o wydanie pozwolenia na budowę". Odnosząc się do obowiązku uzgodnienia projektu inwestycji z konserwatorem zabytków, organ wskazał, iż wobec zmiany treści art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego, nie ma obecnie obowiązku przedkładania takiego uzgodnienia, a wystarczającą w sprawie jest opinia, która została dołączona do przedłożonych dokumentów w sprawie.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł właściciel sąsiedniej działki W. G., zarzucając decyzji naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu zakończenia postępowania rozgraniczeniowego w stosunku do nieruchomości, na których inwestor zamierza zrealizować budowę budynku handlowo- usługowego oraz art. 7 tego Kodeksu poprzez wydanie decyzji pomimo niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także naruszenie przepisów Prawa budowlanego w postaci art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez udzielnie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego, w którym nie zapewniono ochrony interesów osób trzecich, w tym właścicieli działki Nr [...], w szczególności gdy budowa planowanego budynku grozi pozbawieniem dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi znajdujących się w budynku położonym na działce Nr [...], a także gdy istnieje rozbieżność co do przebiegu granic pomiędzy działkami przeznaczonymi na inwestycję, a działką Nr [...], oraz naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wobec niesprawdzenia zgodności zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miasta w Z. Nr [...] z dnia [...] r. W obszernym uzasadnieniu rozwinięte zostały postawione powyżej zarzuty. W ocenie odwołującego decyzja Starosty wydana została z rażącym naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż rozpatrzenie sprawy dotyczącej wniosku o wydanie pozwolenia na budowę wymaga uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego – czyli rozstrzygnięcia w kwestii rozgraniczenia nieruchomości, w tym również nieruchomości objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę. Zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego do wniosku tego należy dołączyć oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W niniejszej sprawie inwestor nie posiada prawa dysponowania całą nieruchomością na cele budowlane, gdyż odwołujący kwestionuje przebieg granicy pomiędzy swoją działką, a działką inwestora przeznaczoną do zabudowy. Pogląd prezentowany przez organy orzekające w sprawie doprowadzi do rozpoczęcia procesu budowlanego, co spowoduje nieodwracalne skutki albo odwracalne poprzez rozebranie tego budynku. Stąd też błędne jest twierdzenie, że przebieg granic pomiędzy działkami wskazuje wyrys z mapy ewidencyjnej. Bez przeniesienia granic na grunt, a w tym zakresie istnieje między stronami spór, nie można mówić, że inwestor dysponuje nieruchomością na cele budowlane. Dlatego też w ocenie odwołującego, naruszony został także art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż organ nie podjął wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nie załatwił sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

W dalszej części odwołujący wskazał na rażące naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. W jego ocenie, analiza projektu budowlanego wskazuje, że decyzja zatwierdzająca ten projekt narusza interesy właściciela działki sąsiedniej. Zupełnie pominięty został bowiem fakt, że na działce sąsiedniej istnieje budynek, w którym znajdują się biura, będące miejscem pracy ludzi, a planowany budynek w sposób skuteczny uniemożliwi dopływ światła dziennego do pomieszczeń. Nie wydaje się by obowiązujące przepisy w tym zakresie zostały zachowane a określone w nich warunki spełnione. Uwzględniając wysokość i długość planowanego budynku jest oczywistym, że organ pominął okoliczność, iż praktycznie pozbawi on pomieszczenia w budynku na działce Nr [...] naturalnego oświetlenia, co stanowi ewidentne naruszenie uzasadnionych interesów właścicieli działki sąsiedniej. Dodatkowo odwołujący wskazał na naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, a mianowicie zarzucił, iż organ w rzeczywistości nie sprawdził zgodności projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie odwołującego projekt narusza obowiązujący plan.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Wojewoda [...], przywołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 82 § 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 1546, poz. 1118 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu stwierdził, że po analizie dostępnych w sprawie dokumentów ustalił, iż organ pierwszej w ponownym postępowaniu uzupełnił wskazane braki. Postępując w myśl art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ odwoławczy sprawdził zgodność projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami oraz kompletność przedłożonego projektu budowlanego. Nie stwierdził w tym zakresie uchybień. Wnioskowane zamierzenie inwestycyjne dotyczy terenu położonego w jednostce urbanizacyjnej oznaczonej symbolem "S2.7- 6MW1" – co oznacza "tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej - budynki mieszkaniowe wielorodzinne i jednorodzinne o charakterze śródmiejskim z usługami w parterach i na wyższych kondygnacjach wraz z samodzielnymi budynkami usługowymi i innymi typu handel, gastronomia, czy administracji gospodarcza samorządowa, finansowa, pocztowa, biura i urzędy (...).", czyli dopuszczona została lokalizacja przedmiotowego budynku. Dodatkowo z projektu wynika, że planowana powierzchnia zabudowy wyniesie 32% terenu działek objętych inwestycją, podczas gdy w planie zawarto wymóg zachowania maksymalnie 35% powierzchni zabudowy.

Wyjaśniono także, że przedłożony projekt budowlany, zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 do 4 Prawa budowlanego jest kompletny i spełnia wymagania ustawowe. Projektant złożył oświadczenie o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Projekt uzyskał wymagane uzgodnienia, a projekt zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji sporządzony został na aktualnej mapie do projektowych. Wobec zmiany obowiązujących przepisów (art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego) planowana inwestycja nie wymaga obecnie uzgodnienia z konserwatorem zabytków, a pozostające w aktach sprawy pismo z dnia 21 września 2009 r. prawidłowo uznano za wymaganą opinię.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że przedłożony projekt budowlany spełnia wymagania określone prawem. Powołując się na treść art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego wskazał nadto, że pozwolenia na budowę wydaje się wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a skoro takie oświadczenie zostało złożone, brak było podstaw do odmowy udzielenia wnioskowanego zezwolenia, gdyż zgodnie z zapisem art. 35 ust. 4 cytowanych przepisów w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy ich nie podzielił, uznając, że nie doszło do naruszenia interesów odwołującego się. Planowana inwestycja nie spowoduje bowiem zacienienia pomieszczeń przeznczonych na pobyt ludzi w istniejącym na sąsiedniej działce budynku. Potwierdza to wykonane przez projektanta obliczenie zacienienia, dołączone do akt sprawy (rys.1.1.). Także wszczęcie przez odwołującego postępowania rozgraniczeniowego mającego na celu zbadanie przebiegu granicy pomiędzy jego działką a działkami objętymi inwestycją nie mogło wpłynąć na zmianę stanowiska organów w sprawie. Wszczęcie tego postępowania nie może stanowić podstawy do zawieszenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Problem ten nie pozostaje w bezpośrednim związku przyczynowym z rozpatrywaną sprawą, nie stanowi bowiem zagadnienia wstępnego. Dowodami w niniejszej sprawie są: aktualna mapa do celów projektowych (potwierdzona stosowną klauzulą przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Z.) oraz oświadczenie złożone przez inwestora (pod rygorem odpowiedzialności karnej) o prawie dysponowania wymienionymi we wniosku działkami o numerach [...],[...] i [...] na cele budowlane. W ocenie organu wynik postępowania rozgraniczeniowego nie ma bezpośredniego wpływu na treść rozstrzygnięcia w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją W. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 97 §1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez uznanie, że ustalenie przebiegu granic w sposób nie budzący wątpliwości tj. w terenie, nie jest przesłanką uzasadniającą zawieszenie postępowania oraz naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez nieuwzględnienie okoliczności, iż przedmiotowa inwestycja pozbawi znacznej ilości światła pomieszczenia zajmowane przez skarżącego, wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi rozwinął argumentację w zakresie rażącego naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, wskazując na wyraźną sprzeczność w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, gdzie z jednej strony organ stwierdza, że ustalenie przebiegu granicy pomiędzy nieruchomością, na której planowana jest inwestycja a sąsiednimi nieruchomościami nie jest zagadnieniem wstępnym (w rozumieniu cytowanego powyżej art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu) , a z drugiej strony stwierdzając, iż "materiałem dowodowym, który musiałby zostać uwzględniony przez organ (I lub II instancji) byłaby mapa potwierdzająca inny przebieg granic niż zawarty na projekcie zagospodarowania". W ocenie skarżącego przebieg granic jest więc spraw istotną, a w razie kwestionowania przebiegu granicy, jej ustalenie możliwe jest w toku postępowania o rozgraniczenie.

Z kolei naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, zdaniem skarżącego, polega na tym, iż zamierzona przez inwestora inwestycja w sposób oczywisty ograniczy dopływ światła słonecznego do pomieszczeń zajmowanych przez skarżącego. Wyliczenie wskaźnika zacienienia wydaje się, w jego ocenie, o tyle bezprzedmiotowe, iż planowana inwestycja w związku z przebiegiem granic pomiędzy działkami inwestora i skarżącego powoduje zasłonięcie okien zajmowanych przez niego pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, a wynika to wprost z przedłożonego projektu. Jakkolwiek może nie dojść do zacienienia (z uwagi na wysokość planowanej inwestycji), o tyle w sposób oczywisty zostanie przesłonięty widok z okna. Jest to to rażące naruszenie praw osoby trzeciej o czym mowa w przywołanym art. 5 ust. 1 pkt 5 Prawa budowlanego.

W związku z powyższymi zarzutami skarga jest w pełni zasadna.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2011 r. pełnomocnik skarżącego potrzymał skargę i zawarte w niej argumenty, podając, iż postępowanie rozgraniczeniowe nie zostało zakończone. Dodał, iż nie posiada informacji czy doszło do wpisu ostrzeżenia w księdze wieczystej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę, zważył co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kryterium tej kontroli określa § 2 tego artykułu. Sąd administracyjny bada zatem bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy.

Rozpoznając złożoną skargę Wojewódki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostało naruszone prawo materialne czy przepisy postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu zarówno ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny jaki i zastosowane przepisy prawa i ich interpretacja nie budzą zastrzeżeń.

Przedmiotem dokonywanej w tym postępowaniu oceny jest decyzja zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą J. A. pozwolenia na budowę budynku handlowo – usługowego w Z. przy ulicy [...] na terenie obejmującym działki o numerach [...],[...] i [...].

Wskazać należy, iż przedmiotowe decyzje wydane zostały na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623) i są typowymi przykładami decyzji tzw. "związanych", czyli w całości determinowanych przepisami prawa. Oznacza to, że w przypadku, gdy inwestor spełni wymagania określone prawem budowlanym właściwy organ nie może odmówić wydania omawianych decyzji (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). Należy zwrócić uwagę, że obowiązujące przepisy nie dopuszczają jakiejkolwiek uznaniowości rozstrzygania w tej mierze, w tym wprowadzania dalszych warunków, nieprzewidzianych prawem, od których zależałoby wydanie takiego pozwolenia. W konsekwencji powyższego organ architektoniczno- budowlany nie może przyjąć za podstawę wydania decyzji odmownej okoliczności nie przewidzianych normą prawną.

W świetle powyższego stwierdzić należy, iż w kontrolowanym postępowaniu kwestia dotycząca rozgraniczenia działek nie może być oceniana jako zagadnienie wstępne. Stąd też zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego należało uznać za niezasadny.

Na podstawie art. 32 ust. 4 pkt 2 cytowanej ustawy, inwestor ubiegając się o pozwolenie na budowę zobowiązany jest do wykazania się prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Składa w postępowaniu oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, świadom odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrzymuje się stanowisko, że jeżeli inwestor powołuje się na przysługujący mu tytuł prawny, ujawniony w księdze wieczystej, to dopóki nie zostanie wydane przez sąd powszechny postanowienie o zabezpieczeniu powództwa, nie zostanie dokonany odpowiedni wpis w księdze wieczystej, dopóty organ administracyjny związany jest tym tytułem prawnym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2001 r. sygn. akt SA/Rz 586/00). Jak wynika z akt sprawy oraz oświadczenia pełnomocnika skarżącego złożonego na rozprawie nie jest mu wiadome nic o dokonaniu w księgach wieczystych wpisu ostrzeżenia w tym przedmiocie.

Zgodnie natomiast z treścią art. 35 ust. 4 powołanej ustawy, jeśli inwestor spełni wymagania określone prawem budowlanym, w tym złoży oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz mapę zasadniczą z aktualną treścią, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy podzielić w tym miejscu pogląd zgodnie z którym okoliczność, że aktualnie toczy się spór o granice działki, na której zaprojektowano obiekt budowlany, nie może mieć wpływu na postępowanie administracyjne w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Jednocześnie wobec spełnienia przez inwestora wszystkich wymogów przewidzianych przepisami prawa budowlanego, organy administracji nie mogły odmówić wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. Jak wykazała analiza przedłożonych akt administracyjnych sprawy inwestor przedstawił komplet wymaganych dokumentów, oprócz wspomnianego już oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane także projekt budowlany z wymaganymi oświadczeniami i uzgodnieniami, zgodnie z art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, w tym projekt zagospodarowania działki lub terenu sporządzony na aktualnej mapie przyjętej do zasobów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Z..

Analiza złożonego projektu potwierdziła jego zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Z. Nr [...] z dnia [...] r. zarówno w zakresie zgodności planowanej zabudowy z ustaleniami planu – budowa budynku handlowo- usługowego w jednostce urbanizacyjnej oznaczonej w tym planie symbolem "S2.7- 6MW1" – "tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej - budynki mieszkaniowe wielorodzinne i jednorodzinne o charakterze śródmiejskim z usługami w parterach i na wyższych kondygnacjach wraz z samodzielnymi budynkami usługowymi i innymi typu handel, gastronomia, czy administracji gospodarcza samorządowa, finansowa, pocztowa, biura i urzędy (...).", jak również w zakresie zgodności z przewidywaną w planie wielkością zabudowy - planowana powierzchnia zabudowy - 32% terenu działek objętych inwestycją, a w planie przyjęto maksymalnie 35% powierzchni zabudowy.

W konkretnej sprawie nie doszło także do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym prawa do ochrony granic nieruchomości czy podniesionego w skardze - zacienienia pomieszczeń w budynku skarżącego. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sposób ochrony osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego dotyczy wyłącznie, wynikającego z konkretnego przepisu prawa materialnego, interesu prawnego – rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 1999 r. sygn. akt IV SA 1492/98, Lex 47835). Organy orzekające w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę są limitowane wyłącznie kryteriami określonymi w przepisach prawa budowlanego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2001 r., sygn. akt IV SA 1826/00, Lex 75538).

Odnosząc się do zarzutu ograniczenia przez zamierzoną przez inwestora inwestycję w sposób oczywisty dopływu światła słonecznego do pomieszczeń zajmowanych przez skarżącego, to nie znajduje on uzasadnienia w świetle przepisu § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie (Dz.U Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem uznaje się za spełniony warunek naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, jeżeli między ramionami kąta 60º, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego budynku lub innego obiektu przesłaniającego w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania. Spełnienie tego warunku potwierdziła analiza przeprowadzona przez projektanta przedmiotowego budynku, dołączona do akt niniejszej sprawy w formie rysunku oznaczonego 1.1. Wynika zatem z powyższego, że projektowane zamierzenie nie spowoduje niedopuszczalnego ograniczenia naturalnego oświetlenia w pomieszczeniach pozostających w budynku skarżącego. Zresztą potwierdza to też sam skarżący, pisząc w skardze, że "Jakkolwiek może nie dojść do zacienienia (z uwagi na wysokość planowanej inwestycji), o tyle w sposób oczywisty zostanie przesłonięty widok z okna". Trzeba jednak zauważyć, że o ile przepisy wymienionego powyżej rozporządzenia regulują kwestie związane z oświetleniem pomieszczeń, o tyle, ani rozporządzenie, ani inne przepisy prawa budowlanego nie regulują kwestii przesłaniania widoku z okien. Nie może więc w tym zakresie być mowy o naruszeniu określonych przepisów prawa materialnego.

W niniejszej sprawie nie doszło także do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Podjęte rozstrzygnięcie poprzedziło wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

Zakończenie postępowania rozgraniczeniowego już po wydaniu zaskarżonej decyzji może natomiast stanowić przesłankę wznowieniową w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa przez organ odwoławczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) oddalił skargę.

Inne orzeczenia