Wyrok WSA z dnia 21.01.2009 sygn. II SA/Po 557/08

Sygrantura: II SA/Po 557/08
Wydane przez: Wojewódzki Sąd Administracyjny
Z dnia: 2009-01-21
Skład: Andrzej Zieliński (przewodniczący), Barbara Drzazga (sprawozdawca), Barbara Kamieńska

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Zieliński Sędziowie Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2009r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [..] Nr [..] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji oddala skargę /-/ B. Drzazga /-/ B. Kamieńska /-/ A. Zieliński

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] stycznia 2008r. Burmistrz Miasta i Gminy K., na podstawie art. 46 ust.1, art. 46a ust.1 i 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2006r. Nr 129, poz. 902 ze zm.) i art. 105 §1 kpa, umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia o nazwie: stacja bazowa telefonii cyfrowej [...] [...] K. Z., na działkach nr [...],[...], położonych w obrębie O.

W uzasadnieniu organ wskazał, że planowane przedsięwzięcie zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004r. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dla których raport o oddziaływaniu na środowisko jest wymagany, ani do tych, dla których w/w raport może być wymagany. Ponadto planowane przedsięwzięcie nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszarów [...] lub nie wynika z tej ochrony. Zdaniem organu, realizacja planowanego przedsięwzięcia nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. G., która podniosła, że organ nie zbadał zgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wskazała, że jest właścicielką nieruchomości o pow. [...] ha, położonej w rejonie zamierzonej inwestycji i decyzja z dnia [...] stycznia 2008r. narusza jej interes prawny, bowiem zasięg szkodliwego oddziaływania jest znacznie większy niż obszar działek nr [...] i [...].

Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] marca 2008r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z dniem 31 sierpnia 2007r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r. zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 158, poz. 1105), które zmieniło definicję instalacji radiolokacyjnej, radiokomunikacyjnej i radionawigacyjnej zawartą w § 2 ust.1 pkt 7 i według nowego unormowania nie każda instalacja wymaga sporządzenia raportu i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W przedmiotowej sprawie wniosek inwestora o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wpłynął do organu I instancji w dniu [...] lutego 2007r., a więc wówczas gdy stacje bazowe, bez względu na swoje parametry, objęte były procedurami uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Po nowelizacji w/w rozporządzenia, inwestor złożył analizę środowiskową przedsięwzięcia, z której wynika że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć dla których sporządzenie raportu jest wymagane lub może być wymagane.

Organ podniósł, że skoro stwierdzenie zgodności lokalizacji inwestycji z ustaleniami planu miejscowego dokonuje organ w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a w niniejszej sprawie takiej decyzji nie wydano, to brak jest podstaw prawnych do badania przez organ zgodności czy też braku zgodności inwestycji z planem.

Zdaniem organu, skoro wskutek zmiany przepisów wydanie decyzji stało się bezprzedmiotowe, wydanie decyzji umarzającej postępowanie było uzasadnione.

Powyższa decyzja organu odwoławczego jest przedmiotem skargi B. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W skardze wskazano, że skoro wniosek inwestora wpłynął w dniu [...] lutego 2007r., a więc pod rządami przepisów sprzed nowelizacji, to istniał obligatoryjny wymóg wykonania raportu o oddziaływaniu na środowisko i sprawdzenia zgodności projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca podniosła, że zgodnie z planem miejscowym instalowanie stacji bazowej telefonii komórkowej jest możliwe pod warunkiem, że uciążliwość tej inwestycji nie przekroczy działek, na których będą lokalizowane.

Skarżąca podniosła także, że uzasadnienie organu I instancji jest lakoniczne, pozbawione merytorycznego uzasadnienia, a więc nie spełnia warunków art. 107 kpa, który wymaga aby uzasadnienie decyzji zawierało wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej innym dowodom.

Zdaniem skarżącej organ, skoro inwestor nie wycofał wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, winien rozpoznać sprawę merytorycznie, bowiem brak w tej sytuacji podstaw do umorzenia postępowania. Ponadto organ oparł się na analizie, która nie została skarżącej udostępniona, chociaż była ona stroną postępowania.

W skardze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako wydanej z naruszeniem art. 6, 7, 77, 104 i 107 kpa.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta polega na badaniu zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd bierze przy tym pod uwagę czy organy administracji publicznej w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły przepisów prawa procesowego i prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Kontroli legalności decyzji sąd dokonuje mając na uwadze stan prawny i akta sprawy, istniejące w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Uchylenie zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny następuje w sytuacjach określonych w art.145 § 1 p.p.s.a.

Badając legalność zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji, Sąd doszedł do przekonania, iż nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym konieczność jej uchylenia.

Jak wynika z akt administracyjnych, wniosek inwestora o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia został złożony w dniu [...] lutego 2007r. Do wniosku został załączony raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z raportu tego wynika, że planowana budowa stacji bazowej ma polegać na montażu na stalowej wieży antenowej o wysokości 52m 3 anten [...], 3 anten [...] oraz 7 anten radioliniowych. Zawarta w raporcie charakterystyka techniczna przedsięwzięcia wskazuje na to, że zakres częstotliwości 6 anten AS3 i AS5 wynosi od 900 do 2000 MHz, a równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny (EIRP) w przypadku w/w anten sektorowych oraz 6 anten radioliniowych nie przekracza wartości 5000W. Jedynie w przypadku jednej z anten radioliniowych o symbolu [...] równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi 5888,44W na azymucie 325 +- 20.

Zgodnie z brzmieniem § 2 ust.1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko( Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ), zwanego dalej rozporządzeniem, w brzmieniu obowiązującym w chwili wniesienia wniosku, wszystkie instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosiła nie mniej niż 100W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHZ do 300GHz należały do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wymagały sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie zatem z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (tekst jed. z 2006r. Dz.U. Nr 129, poz. 902 ze zm.), zwanej dalej p.o.ś., w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 listopada 2008r., ich realizacja była dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne jest ustalenie czy dokonana rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 158, poz. 1105) zwanego dalej "rozporządzeniem zmieniającym" zmiana przepisów, spowodowała, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] systemu [...][...] K. Z. wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i wydania decyzji środowiskowej czy też nie. Nie ulega wątpliwości, że postępowanie to zwane postępowaniem środowiskowym uregulowane w Rozdziale 2 w/w p.o.ś przeprowadza się dla tych przedsięwzięć, które wymienione są w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. Celem rozporządzenia zmieniającego było niewątpliwie zwolnienie niektórych inwestycji spod obowiązku przeprowadzania postępowania środowiskowego. W uzasadnieniu projektu rozporządzenia zmieniającego, dostępnym na stronie internetowej www.premier.gov.pl, wskazano: "Rozporządzenie zakłada rozszerzenie katalogu inwestycji publicznych i prywatnych, które nie będą podlegać obowiązkowi uzyskania tzw. decyzji środowiskowych. Usprawni to proces inwestycyjny, ponieważ usunięte zostaną zbędne bariery administracyjne. Zaproponowane zmiany dotyczą m. in. niektórych instalacji radiokomunikacyjnych...".

Zgodnie z obecnym brzmieniem rozporządzenia ( po wejściu w dniu 31.08.2007r. w życie rozporządzenia zmieniającego) sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi:

a) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 10 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) nie mniej niż 20.000 W ( § 2 ust. 1 pkt 7).

Ponadto § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia stanowi o tym, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust.1 pkt 7, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi:

a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

g) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny;

Jak zatem wynika z powyższych przepisów, wyłączenie danego przedsięwzięcia od wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powiązano z emitowaną przez antenę mocą oraz odległością środka elektrycznego anteny od miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż głównej osi promieniowania. Należy zauważyć, że rozporządzenie zmieniające nie zawierało przepisów przejściowych, a więc w przypadku postępowań będących w toku, organy winny były zastosować nowe przepisy w brzmieniu obowiązującym od 31.08.2007r., zgodnie z zasadą legalności, określoną w art. 6 kpa.

Zatem organy prowadzące niniejszą sprawę powinny były ustalić czy przedmiotem planowanej inwestycji jest przedsięwzięcie wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. po zmianie wprowadzonej rozporządzeniem zmieniającym, czy też nie. Od tego ustalenia bowiem zależał dalszy tok postępowania. Ustalenie, że przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu wymagałoby dalszego prowadzenia postępowania środowiskowego i w zależności od jego wyniku rozstrzygnięcia sprawy decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, bądź odmową jej wydania. Z kolei ustalenie, że inwestycja nie należy do przedsięwzięć wymienionych w w/w rozporządzeniu winno skutkować decyzją o umorzeniu postępowania środowiskowego na podstawie art. 105 § 1 kpa. Zdaniem Sądu zmiana przepisów prawnych w taki sposób, że "odpada" tzw. podstawa prawna dla prowadzenia określonego postępowania przez organ administracji uzasadnia jego umorzenie. Należy też zastrzec, że prowadzenie postępowania środowiskowego może mieć miejsce także i w odniesieniu do przedsięwzięcia nie wymienionego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. tj. "innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2" ustawy Prawo ochrony środowiska, ale tylko wówczas gdy może ono znacząco oddziaływać na obszar [...] i gdy takie oddziaływanie stwierdzi inny organ prowadzący inną sprawę administracyjną w odniesieniu do danego przedsięwzięcia (por. art. 46b Prawa ochrony środowiska). Sytuacja taka nie miała jednak miejsca w przedmiotowej sprawie.

Badanie zatem celowości prowadzenia dalszego postępowania środowiskowego po zmianie przepisów rozporządzenia sprowadzało się do zakwalifikowania opisanej we wniosku i złożonym raporcie inwestycji pod kątem okoliczności wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 tegoż rozporządzenia tj. w zależności od równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny i odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Od razu należy wyjaśnić, że prawidłowe zbadanie tej okoliczności i ustalenie powyższej kwestii należało do organu administracji i było jego obowiązkiem stosownie do art. 7 i 77 § 1 kpa.

W niniejszej sprawie organy orzekające uznały, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć opisanych w rozporządzeniu w § 2 ust. 1 pkt 7 i w 3 ust. 1 pkt 8, a zatem zaistniała podstawa do umorzenia postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Trafnie podniosła skarżąca, że uzasadnienie wydanych w sprawie decyzji jest bardzo lakoniczne i organy nie uzasadniły wnikliwie podstaw swoich decyzji, ograniczając się jedynie do ogólnikowych stwierdzeń i powołania się na analizę środowiskową dostarczoną przez inwestora, z której wynika, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których sporządzenie raportu może być wymagane. Pomimo jednak tak lakonicznego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania na podstawie akt administracyjnych iż to naruszenie art. 107 § 3 kpa nie miało wpływu na wynik sprawy, skoro decyzja ta jest zgodna z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004r. w brzmieniu obowiązującym w chwili orzekania przez organy i powołanymi wcześniej przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska.

Jak wyżej wskazano, dane techniczne inwestycji, w tym dane dotyczące częstotliwości i równoważnej mocy promieniowanej izotropowo zostały podane w załączonym raporcie oddziaływania na środowisko i powtórzone w analizie środowiskowej sporządzonej w dniu [...].10.2007r. i złożonej przez inwestora w dniu [...].11.2007r. Jak już wyżej wskazano, równoważna moc promieniowana izotropowo nie przekracza, poza jednym przypadkiem, wartości 5000W. Moc ta w przypadku jednej z anten wynosi 5888, 44W na azymucie 325 =-20. Jak wynika z załączonych do akt administracyjnych map sytuacyjno-wysokościowych i twierdzeń skarżącej oraz pisma Urzędu Miasta i Gminy w K. z dnia [...].08.2007r., najbliższe działek [...] i [...] (objętych planowana inwestycją), zabudowania znajdują się na działce nr [...], na północny-zachód od miejsca inwestycji w odległości około 250 m. W kierunku południowym istnieją zabudowania mieszkalne przy ul. W. M. w odległości około 400m. Powyższe odległości są zatem większe od odległości wskazanych w w/w przepisach rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym od 31.08.2007r. Poza tym wokół projektowanej stacji bazowej znajdują się tereny rolnicze, głównie łąki i nieużytki. Odnosząc te dane do danych technicznych określonych w rozporządzeniu w brzmieniu obowiązującym od 31.08.2007r., należy stwierdzić, że faktycznie żadna z planowanych do zainstalowania anten nie spełnia podanych tam kryteriów. Jak już wyżej wskazano jedynie jedna z anten ma równoważną moc promieniowaną izotropowo o wartości powyżej 5000W, ale znacznie poniżej 10.000W i jest skierowana w kierunku przeciwnym do w/w najbliższych zabudowań (ma azymut 325 =-20), a zatem znajduje się w większej odległości niż 150 m i od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny od miejsc dostępnych dla ludności (patrz § 2 ust. 1 pkt 7 6 rozporządzenia). Pozostałe anteny mają równoważną moc promieniowaną izotropowo mniejszą niż 5000 W, ale większą niż 2000 W i są położone w odległości większej niż 100 m od miejsc dostępnych dla ludności (§ 2 ust. 1 pkt 7a i § 3 ust.1 pkt 8e). Jak już wyżej wskazano, powyższe dane techniczne anten i wynikające z załączonych do akt administracyjnych dokumentów odległości najbliższej zabudowy od planowanej stacji bazowej, pozwalają stwierdzić iż faktycznie planowane przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć, które są dopuszczalne dopiero po wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a zatem zaskarżona decyzja, wprawdzie wydana z naruszeniem art. 107 § 3 kpa, odpowiada prawu.

Również inne zarzuty skarżącej, jakkolwiek uzasadnione, w ocenie Sądu nie miały wpływu na wynik sprawy, wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego.

W szczególności przed wydaniem decyzji przez obydwie instancje, skarżąca nie została zawiadomiona w trybie art. 10 § 1 kpa, ale skarżąca nie wykazała, aby to uchybienie przepisom miało wpływ na ostateczny wynik sprawy. Skarżąca podnosi, że nie zapoznała się z dostarczoną przez inwestora analizą środowiskową, ale należy zauważyć, że niezbędne dla rozstrzygnięcia dane znajdowały się w raporcie oraz w innych dokumentach, z którymi skarżąca, co wynika z pism, zapoznała się w toku postępowania. Analiza stanowiła jedynie podsumowanie wcześniej podanych danych pod kątem zmian przepisów rozporządzenia.

Zarzut skarżącej o nieustosunkowaniu się organów do zapisów planu miejscowego nie był zasadny w sytuacji, gdy brak było w ogóle podstaw do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Te kwestie będą przedmiotem rozstrzygania organów w postępowaniu o pozwolenie na budowę, zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (tekst jed. Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.)

Reasumując, skoro w ocenie Sądu, stwierdzone uchybienia przepisów procesowych nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił.

/-/ B.Drzazga /-/ B.Kamieńska /-/ A.Zieliński

MK

Inne orzeczenia