Wyrok WSA z dnia 16.03.2017 sygn. I SA/Po 1185/16

Sygrantura: I SA/Po 1185/16
Wydane przez: Wojewódzki Sąd Administracyjny
Z dnia: 2017-03-16
Skład: Izabela Kucznerowicz (przewodniczący), Małgorzata Bejgerowska , Waldemar Inerowicz (sprawozdawca)
Powiązane: Postanowienie

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2017 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]roku nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji w sprawie podatku rolnego za 2016 r. oraz odmowy uznania skarżącego podatnikiem ww. podatku oddala skargę.

Uzasadnienie

S. Z. D. (dalej jako: wnioskodawca, zainteresowany lub skarżący) w dniu 17 marca 2016 r. złożył w Urzędzie Gminy S. informację w sprawie podatku rolnego od gruntów rolnych położonych w obrębie wsi B..

Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...] r., nr [...], odmówił S. Z. D. wydania decyzji wymierzającej podatek za 2016 r. oraz uznania S. Z. D. za podatnika podatku rolnego od gospodarstwa rolnego położonego na terenie wsi B..

W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że S. Z. D. nie przedstawił w sprawie żadnych dowodów, w szczególności wypisów z ewidencji gruntów, na mocy których można by go uznać za podatnika podatku rolnego od ww. nieruchomości i wydać żądaną we wniosku decyzję. Jednocześnie podkreślono, że z zapisów ewidencji gruntów będących w posiadaniu organu wynika, że jedynym właścicielem gruntów wskazanych przez zainteresowanego w piśmie z dnia 17 marca 2016 r. jest M. C.. Prawdziwość tych zapisów w toku postępowania potwierdziła ich właścicielka, oświadczając przy tym, że jest jedynym posiadaczem gospodarstwa rolnego w B. i wchodzących w jego skład gruntów. Wniosek zainteresowanego z dnia [...] r. o ustalenie danych osobowych Modesty Czysty-Paszek w oparciu o jej dowód osobisty, został oddalony.

Uwzględniając powyższe ustalenia oraz działając w oparciu o przepis art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm. - w skrócie: "P.g.k."), organ I instancji stwierdził, że nie ma żadnych podstaw, aby podważać wiarygodność zapisu w ewidencji gruntów i sprawdzać, czy nie istnieje posiadacz samoistny, a także, że nie jest uprawniony do kwestionowania zapisów w ewidencji, ani też dokonywania w niej zmian. Zaakcentowano, że w toku postępowania bezsprzecznie ustalono, że jedynym właścicielem gruntów opisanych we wniosku jest M. C.. W rezultacie poczynionych ustaleń stwierdzono, że w sprawie nie istnieją przesłanki do uznania S. Z. D. za podatnika podatku rolnego i wydania na niego decyzji w tym zakresie.

W odwołaniu z dnia [...] r. S. Z. D. stwierdził, że skoro prowadzi gospodarstwo, włada nim i złożył wniosek o wydanie decyzji podatkowej to oznacza, że jest osobą uprawnioną do wydania takiej decyzji oraz uznania go za podatnika podatku rolnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. - w skrócie: "O.p."), a zatem stanowią one dowód tego co zostało w nich stwierdzone. Podkreślono, że ewidencja jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym w ten sposób, że w każdym przypadku, gdy dane podane w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla celów podatkowych mają zapisy wynikające z ewidencji.

W związku z powyższym stwierdzono, że skoro z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności zaś z wypisów z rejestru gruntów sporządzonych w dniu 6 marca 2014 r., wynika, że jedynym właścicielem nieruchomości - gospodarstwa rolnego położnego w miejscowości B. [...], jest M. C. - to organ odwoławczy nie ma podstaw by sądzić, że stan faktyczny jest odmienny, zwłaszcza zaś aby uznać, że właścicielem tej nieruchomości jest S. Z. D. i w tym zakresie wpisy w ewidencji są błędne. Zdaniem SKO, organ I instancji trafnie uznał, że S. Z. D. ponad wszelką wątpliwość nie jest stroną w sprawie podatku od gospodarstwa rolnego położnego w miejscowości B. [...] i w rezultacie tych ustaleń zasadnie odmówił zainteresowanemu wydania decyzji wymiarowej podatku, jak i słusznie odmówił uznania go za podatnika podatku rolnego od przedmiotowego gospodarstwa rolnego.

SKO zwróciło również uwagę, że przepisy art. 10 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 707 ze zm. - w skrócie: "u.k.w.h.") i z art. 626 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 380 ze zm. - w skrócie: "K.c."), normują sytuacje, w których stan prawny ujawniony w księgach wieczystych jest niezgodny z rzeczywistym. W takich przypadkach osoba, której prawo nie jest ujawnione w księdze wieczystej lub wpisane jest błędnie może żądać usunięcia niezgodności. Powyższe nastąpić może, gdy owa niezgodność wykazana będzie prawomocnym orzeczeniem sądu lub innym stosownym dokumentem urzędowym. Jednocześnie zaznaczono, że z art. 339 K.c. wynika, iż domniemywa się, że ten, kto rzeczą faktycznie włada, jest posiadaczem samoistnym. Jednakże jak każde domniemanie prawne może zostać ono obalone przeciwdowodem. Taki niepodważalny w obecnym stanie faktycznym przeciwdowodem obalającym subiektywne i pozbawione podstaw domniemanie S. Z. D. o byciu posiadaczem samoistnym rzeczonego gospodarstwa są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Wynika z nich wprost, że właścicielem tego gospodarstwa jest M. C..

W skardze z dnia [...] r., uzupełnionej w dniu [...] r., S. Z. D. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o uchylenie powyższej decyzji SKO w K. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając im nieważność i niezastosowanie w sprawie przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1381 ze zm. - w skrócie: "u.p.r.").

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że art. 3 ust. 2 i 6 u.p.r. nie uzależniają wydania decyzji podatkowej od gospodarstwa rolnego od zapisów w ewidencji gruntów i budynków i powodują, że dane z tej ewidencji służą jedynie do ustalenia stawki podatkowej. W przekonaniu skarżącego, to decyzja określająca zobowiązanie w podatku rolnym jest dokumentem poświadczającym władanie i prowadzenie gospodarstwa rolnego, a zatem taka decyzja z mocy prawa powinna zostać jemu wydana. Autor skargi podniósł także, że kwestionowana przez niego decyzja SKO nie została własnoręcznie podpisana z podaniem imienia i nazwiska. Jego zdaniem, dowolne znaki graficzne pod decyzją wykluczają przyjęcie, że pochodzą one od wymienionego w decyzji składu orzekającego, a z powodu braku tego elementu decyzja jest nieważna.

Ponadto skarżący zarzucił, że wójt nie może doręczać decyzji podatkowej od gospodarstwa rolnego osobie, która według przepisów ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 722 ze zm.) oraz ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 r. o dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 391 ze zm.) nie istnieje. W tym kontekście skarżący stwierdził, że M. M. C. i M. C. w świetle ww. ustaw są to różne osoby. Autor skargi wskazał także, że gmina S. wystawiła mu już wcześniej zaświadczenie o posiadaniu tych gruntów i domniemywa się ciągłość posiadania. Wójt nie wydał żadnej istniejącej decyzji w rozumieniu przepisów o dokumentach urzędowych oraz nie zajął stanowiska w sprawie dlatego skarga z wnioskiem o spowodowanie rozpoznania wniosku o wydanie decyzji podatkowej od gospodarstwa rolnego jest uzasadniona, bo żaden dokument z własnoręcznym podpisem składający się z liter podający imię i nazwisko wójta nie został wydany, a dowolny znak graficzny wyklucza przyjąć że jest to podpis wójta.

W odpowiedzi na skargę SKO w K. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonym akcie.

W piśmie procesowym z dnia [...] r. M. C. wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu pisma jego autorka odwołując się do art. 21 P.g.k. stwierdziła, że ewidencja gruntów ma charakter decydującego i rozstrzygającego dowodu w niniejszej sprawie. Tylko ewidencja gruntów może wskazać podatnika i przedmiot opodatkowania organowi podatkowemu. Uczestniczka podkreśliła, że w ewidencji gruntów odnośnie wszystkich działek rolnych należących do gospodarstwa B. [...], nie został wymieniony S. Z. D., a jedynie ona jest wskazana w ewidencji gruntów i budynków wskazana jako ich właścicielka. Ponadto M. C. podniosła, że S. Z. D. nie jest posiadaczem samoistnym jej gospodarstwa. Autorka pisma podkreśliła, że skarga S. Z. D. oraz akta sprawy nie zawierają żadnych prawdziwych i racjonalnych dowodów jakiegokolwiek jego "posiadania", lecz jedynie błędną, oderwaną od faktycznej sytuacji w sprawie jego interpretację odnośnie przepisów podatkowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W toku sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, w kontekście zarzutów i treści skargi, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie, jest ocena zasadności stanowiska organów podatkowych, które odmówiły skarżącemu wydania decyzji wymierzającej podatek rolny za 2016 r. oraz uznania go za podatnika tego podatku od gospodarstwa rolnego położonego na terenie wsi B. nr [...]. W ocenie organów, dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków uniemożliwiły wydanie żądanej przez skarżącego decyzji. Odmiennego zdania jest autor skargi, który - pomimo braku przedłożenia jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie swoich twierdzeń - podnosi, że jest posiadaczem samoistnym przedmiotowych gruntów, a wobec tego winien otrzymać stosowną decyzję podatkową i być uznany za podatnika podatku rolnego od gospodarstwa rolnego położonego na terenie wsi B. nr [...]. Skarżący zakwestionował także ważność doręczenia decyzji podatkowych M. C., gdyż – jego zdaniem - taka osoba, według skarżącego, nie istnieje. Ponadto zanegował ważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy S. z powodu braku na tych decyzjach czytelnych podpisów osób upoważnionych do ich wydania.

W ocenie Sądu, zaskarżone decyzje są zgodne z prawem, a wobec tego brak jest podstaw, aby je wyeliminować z obrotu prawnego.

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 3. ust. 1 u.p.r. podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące: właścicielami gruntów; posiadaczami samoistnymi gruntów; użytkownikami wieczystymi gruntów; posiadaczami gruntów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: - wynika z umowy zawartej z właścicielem, z Agencji Nieruchomości Rolnych lub z innego tytułu prawnego albo - jest bez tytułu prawnego, z wyjątkiem gruntów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub będących w zarządzie Lasów Państwowych; w tym przypadku podatnikami są odpowiednio jednostki organizacyjne Agencji Nieruchomości Rolnych i Lasów Państwowych. W myśl art. 3 ust. 2 u.p.r. jeżeli grunty znajdują się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego ciąży na posiadaczu samoistnym. Z kolei stosownie do ust. 6 art. 3 u.p.r. jeżeli grunty stanowią gospodarstwo rolne, obowiązek podatkowy ciąży na tej osobie będącej współwłaścicielem (posiadaczem), która to gospodarstwo prowadzi w całości.

Co do zasady zatem, obowiązek podatkowy obciąża właściciela nieruchomości. Wyjątek od tej reguły wprowadzają natomiast ust. 2 i 6 art. 3 u.p.r. Jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego ciąży na posiadaczu samoistnym gruntów lub gospodarstwa rolnego.

Przepisy u.p.r. nie zawierają definicji legalnej posiadacza samoistnego gruntów lub gospodarstwa rolnego. W tym miejscu trzeba więc odnieść się do treści art. 336 K.c., który definiuje posiadanie. Wyróżnia się dwa rodzaje posiadania: posiadanie samoistne i posiadanie zależne. Posiadaczem samoistnym rzeczy jest ten, kto nią włada jak właściciel, wyrażając tym samym wolę wykonywania w stosunku do niej prawa własności. Posiadaczem zależnym natomiast jest ten, kto włada rzeczą w zakresie innego prawa niż prawo własności, np.: użytkowania (art. 252 K.c.), zastawu (art. 306 K.c.), najmu (art. 659 K.c.), dzierżawy (art. 693 K.c.). Na posiadanie składają się dwa elementy: element fizyczny (corpus) i element psychiczny (animus). Corpus oznacza, że pewna osoba znajduje się w sytuacji, która daje jej możliwość władania rzeczą w taki sposób, jak mogą to czynić osoby, którym przysługuje do rzeczy określone prawo. Animus zaś oznacza wolę wykonywania względem rzeczy określonego prawa dla siebie. Wola ta wobec otoczenia wyraża się w takim postępowaniu posiadacza, które wskazuje na to, że uważa się on za osobę, której przysługuje do rzeczy określone prawo (por. postanowienie SN z dnia 25 marca 2011 r., o sygn. akt IV CK 1/11, Lex nr 989138).

Ponadto należy zaznaczyć, że podstawę wymiaru podatków w myśl postanowień art. 21 ust. 1 P.k.g. stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jednakże związanie to odnosi się wyłącznie do powierzchni gruntów i budynków, ich rodzaju oraz oznaczenia.

Dokonując oceny prawidłowości przeprowadzonego w sprawie postępowania podatkowego należy stwierdzić, że Wójt Gminy S. słusznie odmówił skarżącemu wydania decyzji wymierzającej podatek rolny za 2016 r. oraz uznania go za podatnika podatku rolnego od gospodarstwa rolnego położonego na terenie wsi B. nr [...], albowiem z danych zawartych w ewidencji gruntów wynika bezspornie, że jedynym właścicielem/władającym ww. gruntów jest M. C.. Podkreślenia wymaga, że w sytuacji wątpliwości, co do zgodności z rzeczywistością zapisów ewidencji gruntów, organy podatkowe nie mają uprawnienia ustalania rzeczywistego stanu prawnego, czy rzeczywistego stanu władania poszczególnymi nieruchomościami. Stan prawny nieruchomości określają wpisy w księdze wieczystej, a ewentualne wątpliwości i spory z tym związane badane i rozstrzygane być powinny w toku postępowania wieczystoksięgowego. Z tych względów, istotne i wiążące organy podatkowe dane, zawarte w ewidencji gruntów i budynków, winny być korygowane i ewentualnie zmieniane w odpowiednim postępowaniu administracyjnym, a nie postępowaniu podatkowym. O ile powinnością organów podatkowych jest wprawdzie ustalenie stanu prawnego oraz istotnych podatkowo cech nieruchomości, stanowiących przedmiot opodatkowania, o tyle tylko przez zgromadzenie informacji wynikających - odpowiednio - z wpisów do ksiąg wieczystych oraz z wpisów do ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2015 r., o sygn. akt II FSK 1203/15, dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy ponadto zauważyć, że w świetle art. 194 § 3 O.p. dopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu przeciw dokumentowi będącemu wypisem z rejestru gruntów, ale tylko gdy odnosi się do wadliwości jego treści.

W świetle poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie prawidłowo ustaliły, że skoro skarżący nie jest wpisany do ewidencji gruntów, a także nie wykazał żadnym innym dowodem swoich praw do przedmiotowych gruntów (np. wypisem z księgi wieczystej, umową najmu lub dzierżawy), to brak było podstaw aby uwzględnić jego wniosek z dnia 17 marca 2016 r. i wydać mu decyzję określającą zobowiązanie w podatku rolnym za 2016 r., czy też uznać go za podatnika podatku rolnego od gospodarstwa rolnego położonego na terenie wsi B.. Tym samym, w ocenie Sądu, organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy.

Zgodzić się należy ze skarżącym, że zapisy ewidencji gruntów nie przesądzają, czy dany grunt znajduje się w posiadaniu samoistnym, jednakże w tym zakresie organy oparły się nie tylko na zapisach ewidencji, ale również innym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, w szczególności piśmie M. C. z dnia 12 kwietnia 2016 r. (k. 26 - k. 27 akt adm.), z którego treści jednoznacznie wynika, że skarżący jest osobą bezprawnie naruszającą jej gospodarstwo rolne we wsi B. nr [...]. Brak samoistnego posiadania przez skarżącego przedmiotowych gruntów przejawiający się w bezumownym korzystaniu z nich wynika także ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy zaświadczenia Wójta Gminy S. z dnia 23 czerwca 2009 r., nr [...]/09, wydanego na wniosek skarżącego. W treści tego zaświadczenia wskazano bowiem, że S. Z. D. nie figuruje w ewidencji podatników podatku rolnego gminy S., a także stwierdzono, że S. Z. D. użytkuje bezumownie gospodarstwo rolne położone w B., gmina S., którego właścicielem jest M. C., zam. ul. [...], [...], i to ona jest podatnikiem podatku z gospodarstwa.

W świetle powyższych ustaleń Sąd stwierdza, że twierdzenia skarżącego o jego samoistnym posiadaniu gospodarstwa rolnego położonego w B. nr [...] są nieuzasadnione.

Sąd zauważa także, że zgodnie z § 34 pkt 5 lit. f) i g) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 20 sierpnia 2003 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ksiąg wieczystych w systemie informatycznym (Dz. U. Nr 162, poz. 1575), w podrubryce 2.2.5. "osoba fizyczna" wpisuje się szczegółowe dane identyfikujące osobę fizyczną, a także imię ojca i imię matki oraz numer PESEL. Tak więc podanie numeru PESEL jest wystarczające do zidentyfikowania właściciela. Dodatkowe dane takie jak wpis drugiego imienia (podrubryka 2.2.5.3) pozostają zbędne, albowiem w systemie PESEL-SAD można zidentyfikować każdą osobę wpisaną w księgi wieczyste. Dodatkowo sąd może wpisać z urzędu ostrzeżenia w przypadku jakiejkolwiek niezgodności księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Jeśli tego nie zrobił przyjmuje się, że dane te są wystarczające dla ustalenia aktualnego stanu prawnego ksiąg wieczystych, w tym identyfikacji właściciela po numerze PESEL lub po imionach rodziców. Nadto wskazać należy, że w myśl art. 3 u.k.w.h. domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Nie ma zatem tutaj domniemania nieprawdziwości wpisu. Ponadto zgodnie z art. 5 u.k.w.h. obowiązuje zasada rękojmi wiary publicznej.

Odnosząc się do zarzutu nieważności wydanych w sprawie decyzji z powodu braku podpisania ich w czytelny sposób, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 210 § 1 pkt 8 O.p. decyzja zawiera podpis osoby upoważnionej, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. Co istotne, skarżący nie kwestionował w skardze, że decyzja SKO została wydana i podpisana przez osoby nieuprawnione (w tożsamy sposób skarżący kwestionował w odwołaniu ważność decyzji wydanej w I instancji przez Wójta Gminy S.) lecz, że zamieszczone pod nią podpisy stanowią w istocie dowolne znaki graficzne (de facto parafę), co nie odpowiada wymogom ustawowym. Zdaniem Sądu zarzut ten jest nietrafny. Celem warunku określonego w art. 208 § 1 pkt 8 O.p. jest pewność, w zakresie uprawnień osoby, która podpisuje się pod decyzją, do wydania tej decyzji. Jakkolwiek podpis zamieszczony na decyzji pierwszej instancji w sprawie jest nieczytelny, to nie można pomijać, że został zamieszczony na pieczęci, z której wynikają wszystkie dane wymagane zgodnie z powołanym przepisem: jest imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe. Celem podpisu jest nie budząca wątpliwości identyfikacja osoby wydającej decyzję i cel ten w przypadku spornego podpisu został spełniony. Zdaniem Sądu przy interpretacji warunku określonego w art. 210 § 1 pkt 8 O.p. trzeba także uwzględnić brzmienie przepisu, który nie określa formy, w jakiej ostatecznie ma być zrealizowany. Jakkolwiek stanowi o podpisie osoby upoważnionej, to po przecinku wymienia równoważne trzy składowe, z których ostatnia - stanowisko służbowe - zwyczajowo zamieszczana bywa na pieczęciach służbowych. Przepis milczy o formie zamieszczania tej informacji, a jednak nie budzi wątpliwości, że może być ona naniesiona za pomocą pieczęci. Zdaniem Sądu z powołanego przepisu nie można wyłączyć formuły "mieszanej" spełnienia tego warunku, w ramach której wszystkie dane wynikają z czytelnej pieczątki, a własnoręczny, nieczytelny nawet podpis (co w istocie może przybrać postać - jak to twierdzi skarżący - dowolnego znaku graficznego), nakładany jest dla potwierdzenia wskazanych danych na tę pieczątkę, tworząc razem pełny materiał do identyfikacji podmiotu podpisującego decyzję (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 17 września 2014 r., o sygn. akt I SA/Bd 739/14; dostępny na stronie internetowej: www.orzeczenia.gov.pl). Tym samym można ustalić, kto złożył podpis pod decyzją i podpis ten zweryfikować. Nie ma zatem podstaw, aby uznać daną decyzję za pozbawioną obligatoryjnego elementu, jakim jest podpis osoby upoważnionej. Mając na uwadze powyższą argumentację, Sąd stwierdza, że zarzut braku podpisów na decyzjach organów obu instancji za nieuzasadniony.

W podsumowaniu przeprowadzonej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że organy podatkowe zgromadziły w sprawie wyczerpujący materiał dowodowy, który należycie oceniły, dokonując (bez naruszenia przepisów postępowania) prawidłowych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego, dokonując ich prawidłowej wykładni.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.

Inne orzeczenia